Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Mαθήματα ζωής από τον Κωνσταντίνο Καβάφη



Mαθήματα ζωής από τον Κωνσταντίνο Καβάφη 
 1. Τον φόβο σου μόνο εσύ μπορείς να τον θρέψεις και μόνο εσύ μπορείς να τον καταστρέψεις. Τα τέρατα ζουν μέσα σου και στο χέρι σου είναι μόνο αν θα τα αφήσεις να μεγαλώσουν ή όχι. Ή, όπως λέει και ο Καβάφης, «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου». 
2. Οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου να είναι λίγοι και καλοί. Μην αναλώνεσαι με ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις άσχημα, που σε μειώνουν, που δεν θέλουν το καλό σου, που δεν ξέρουν να δίνουν. Μην εξαντλείσαι «μέσα στην πολλή συνάφεια του κόσμου». 
3. Αυτά που δεν λες, αυτά που δεν ζεις, αυτά που δεν θες να παραδεχθείς ούτε στον εαυτό σου, τα απωθημένα και τα καταπιεσμένα σου ένστικτα είναι αυτά που θα έρθουν μια μέρα και θα σε εκδικηθούν, θα σε πνίξουν.Μην καταπιέζεις τον εαυτό σου, μην δημιουργείς αδιέξοδα εκεί που δεν υπάρχουν. Ζήσε. 
4. Πόθος. Έρωτας. Σεξ. Αγάπη. Οι μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις. Απόλαυσέ τες.
5. Δεν έχουν σημασία μόνο αυτά που ζήσαμε. Ίσως μεγαλύτερη σημασία έχουν αυτά που δεν ζήσαμε. Οι έρωτες οι ανεκπλήρωτοι, όλα τα «σ αγαπώ» που τσιγκουνευτήκαμε, όλα τα σώματα που αγγίξαμε μόνο νοητά, όλα τα χείλη που ονειρευτήκαμε αλλά φοβηθήκαμε να φιλήσουμε. Ίσως τα «όχι» μας μας έκαναν αυτό που είμαστε, όχι τα «ναι» μας. Ίσως. 
6. Ό,τι αρχίζει, θα τελειώσει. Ό,τι δεν αρχίσει δεν θα τελειώσει και ποτέ. Έρωτας δεν είναι μόνο ό,τι εκπληρώθηκε- είναι και ό,τι πόθησες. Ίσως γι’ αυτό μας τρώνε για πάντα οι ανεκπλήρωτοι έρωτες. Δεν πεθαίνουν γιατί δεν κατάφεραν να γεννηθούν. 
7. Το να παραδεχθούμε ότι κάτι πέθανε, ότι έκανε τον κύκλο του, ότι δεν είναι πια ό,τι ήταν, ότι το χάσαμε για πάντα, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η μόνη λύση είναι, όμως, να αποχαιρετήσεις αυτό που φεύγει «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος». Τουλάχιστον «σαν». Μέχρι να γίνεις θαρραλέος. 
 Αποφθεύγματα του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Οδηγίες χρήσης:  Ο σκοπός του είναι, αν βρεις κάτι και σου «μιλήσει», να ψάξεις και να διαβάσεις ολόκληρο το ποίημα.   Ο παντρεμένος ζει σαν σκύλος και πεθαίνει σαν άνθρωπος. Ο ανύπανδρος ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει σαν σκύλος. 

 Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε. 

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες την πολλή συνάφεια του κόσμου, Μες στες πολλές κινήσεις και ομιλίες.

 Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια. 
 Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
 Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεβάτια όπου πλάγιασες, αλλά κ’ εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κ’ ετρέμανε μες στη φωνή – και κάποιο τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε.



by vneos1987.blogspot

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Μόνο οι ευφυείς άνθρωποι νιώθουν πλήξη, γιατί δεν βρίσκουν κανένα νόημα στη δύναμη, στο κύρος, στο χρήμα (Osho)

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βαρετοί.



Και πάλι, δεν αισθάνονται πλήξη όλοι οι άνθρωποι. Χρειάζεται ευφυΐα για να νιώθει κανείς πλήξη. Γι’ αυτό, βαριούνται μόνο εκείνοι οι πολύ σπάνιοι, οι πολύ ευφυείς άνθρωποι.

Από αυτή τη πλήξη προκύπτει η αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Εκείνοι που πλήττουν, απλώς δείχνουν πως δεν τους ικανοποιεί πια η ζωή που ζουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που είναι απολύτως ευτυχισμένοι με χρήματα. Αν και έχουν ήδη συσσωρεύσει πολλά, εξακολουθούν να συσσωρεύουν όλο και περισσότερα.
Αυτοί δεν είναι στ’ αλήθεια ανεπτυγμένα όντα. Είναι το χαμηλότερο είδος ανθρώπου. Η ευφυΐα τους δεν έχει ανθίσει ακόμη. Είναι ακόμα σπόρος. Είναι απλώς η δυνατότητα.
Οι άπληστοι άνθρωποι είναι ασφαλώς και έξυπνοι και πονηροί, μα δεν θα βρεις καθόλου ευφυΐα σ’ αυτούς. Δεν έχουν ούτε δημιουργικότητα ούτε οξύνοια. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους που διψάνε για δύναμη, για θέσεις εξουσίας, για μεγαλύτερο κύρος.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι βαρετοί. Η ζωή τους είναι του χειρότερου είδους. Δεν έχουν καμία αίσθηση ομορφιάς, ποίησης, μουσικής και δεν έχουν αισθητική. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι μεγάλες καρέκλες. Είναι κούφιοι άνθρωποι. Το μόνο που υπάρχει μέσα τους είναι μαύρο σκοτάδι. Αυτοί οι άνθρωποι όμως δεν βαριούνται ποτέ. Συνεχώς ασχολούνται με κάτι και προσπαθούν να κερδίσουν δύναμη, κύρος, χρήματα. Και είναι ευχαριστημένοι. Ακόμη και το ελάχιστο να πετύχουν με τις προσπάθειές τους, τους βλέπεις πολύ χαρούμενους.
Μόνο οι ευφυείς άνθρωποι νιώθουν πλήξη, γιατί δεν βρίσκουν κανένα νόημα στη δύναμη, στο κύρος, στο χρήμα. Βεβαίως υπάρχει χρησιμότητα στο χρήμα, αλλά δεν υπάρχει νόημα.
Μόνο εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι που βλέπουν πόσο μάταια είναι όλα αυτά, νιώθουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ζωής τους είναι η πλήξη.
Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να σου πω, είναι να νιώθεις ευλογημένος. Η πλήξη είναι σύμπτωμα ανώτερης ευφυΐας. Εξαιτίας αυτής της πλήξης, ο άνθρωπος αρχίζει να κινείται προς τα μέσα. Βρίσκοντας μάταια τα εξωτερικά, στρέφεται προς τα μέσα, επειδή δεν μπορεί να πάει πουθενά αλλού.
Η ευφυΐα του είναι τόσο καθαρή, τόσο διαυγής, που μπορεί να δει ότι μπορεί να έχει όλα τα χρήματα του κόσμου, και πάλι θα είναι ο ίδιος άνθρωπος.
Μπορεί να έχει όλη τη δύναμη του κόσμου, μα δεν θα μπορεί να ξαναγεννηθεί μέσα απ’ αυτήν. Μπορεί να έχει όλη τη γνώση που είναι διαθέσιμη, και πάλι όμως θα παραμένει μέσα του ο ίδιος βλάκας.
Ο ευφυής άνθρωπος αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα τη ματαιότητα των εξωτερικών πραγμάτων. Τίποτα δεν τον ικανοποιεί, τίποτα δεν έχει σημασία και νόημα. Και η πλήξη του γίνεται βαρύτερη μέρα με τη μέρα.
Τώρα υπάρχουν δύο πιθανότητες. Η μία είναι η δυτική:
Αν κοιτάζεις μόνο μέσα από τη λογική, δεν θα βρεις κανένα νόημα στη ζωή. Τότε η πλήξη οξύνεται και γίνεται ανυπόφορη. Εισχωρεί σε ολόκληρη την ύπαρξή σου και διαποτίζει κάθε στιγμή της ζωής σου.
Αν κοιτάξεις μόνο μέσα από το κεφάλι, μόνο μέσα από τη λογική, ολόκληρη η ύπαρξη μοιάζει μάταιη, χωρίς νόημα.
Η δυτική προσέγγιση είναι προσανατολισμένη στο κεφάλι. Είναι λογική, είναι αριστοτελική.
Έχει δώσει σπουδαία τεχνολογία και επιστήμη, μα δεν μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή.
Όταν ο νους αποτυγχάνει, όταν η λογική αποτυγχάνει, αυτό δεν σημαίνει ότι η ζωή έχει αποτύχει. Σημαίνει απλώς πως οτιδήποτε μπορούσε λογικά να γίνει, έχει γίνει.
Τώρα πρέπει να κοιτάξεις στα βαθύτερα επίπεδα του είναι σου – και υπάρχουν βαθύτερα επίπεδα: Βαθύτερα από το νου σου, είναι η καρδιά σου. Βαθύτερα από τη λογική, είναι η αγάπη. Βαθύτερα από την επιστήμη, είναι η τέχνη. Βαθύτερα από τα μαθηματικά, είναι η μουσική.
Η Ανατολή δεν αρχίζει από το νου, αλλά μπαίνει στον κόσμο των συναισθημάτων από την καρδιά. Και τότε εμφανίζεται το νόημα και αρχίζει να εξαφανίζεται η πλήξη.
Κινήσου από το κεφάλι προς την καρδιά. Η καρδιά όμως είναι απλώς και μόνο ο ενδιάμεσος σταθμός. Το κεφάλι σου δίνει επιστήμη, η καρδιά σου δίνει τέχνη και το είναι σου, που βρίσκεται ακόμη πιο πέρα, σου δίνει έκσταση. Και αυτή η έκσταση είναι το ζητούμενο.
Η αίσθηση της πλήξης δείχνει απλώς ότι είσαι έτοιμος για το ταξίδι προς τα μέσα.
Αν δεν το κάνεις, θα νιώθεις ότι έχεις κολλήσει. Τώρα το κεφάλι δεν μπορεί να σε ικανοποιήσει άλλο πια. Η καρδιά θα σου επιτρέψει να ρίξεις μια φευγαλέα ματιά, θα σου ανοίξει το παράθυρο.
Χρησιμοποίησε την πλήξη ως εφαλτήριο προς το υπέρτατο και τότε θα νιώσεις ευγνωμοσύνη ακόμα και στην εμπειρία της πλήξης, που είναι οδυνηρή, γεμάτη αγωνία.
Ο σοφός άνθρωπος όμως μπορεί να μεταμορφώσει ακόμα και την δυστυχία σε ευλογία, ενώ ο ανόητος καταστρέφει όλες τις δυνατότητες για ευλογία και προκαλεί δυστυχία από όλα εκείνα που μπορούν να δημιουργήσουν έναν παράδεισο μέσα σου.





Βαριέμαι

OSHO

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΕΜΠΕΛ

by vneos1987.blogspot

Πέμπτη, 8 Φεβρουαρίου 2018

Ο Robin Williams μέσα από δικές του ατάκες:

Για τον θάνατο
«Δουλειά μας είναι να βελτιώνουμε την ποιότητα ζωής, κι όχι απλά να καθυστερούμε τον θάνατο»
Ένα μέρος που αργά ή γρήγορα όλοι θα πάμε δεν μπορεί να είναι και τόσο κακό
«Θάνατος είναι να κλείνεις τα μάτια για ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα»
«Αν ποτέ σας περνάει από τον νου να πηδήξετε από κάποιο ψηλό κτίριο, ξανασκεφθείτε το. Ηταν ένας τύπος που πήδηξε από τη γέφυρα του Γκόλντεν Γκέιτ. Επέζησε και είπε πως στα μισά της πτώσης θεώρησε πως ήταν τελικά κακή ιδέα»
«Ο θάνατος είναι ο τρόπος που η φύση σου λέει »το τραπέζι σας είναι έτοιμο»
«Ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος, αλλά δυστυχώς σκοτώνει όλους τους μαθητές του»
Για τα επαγγέλματα
(Παραλαμβάνοντας το όσκαρ Β’ Ρόλου για το «Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ», το 1998): «Κυρίως θέλω να ευχαριστήσω τον πατέρα μου, εκεί ψηλά, τον άνθρωπο που όταν του είπα πως θέλω να γίνω ηθοποιός, μου είπε: »Υπέροχα. Κοίτα απλά να έχεις και ένα εφεδρικό επάγγελμα, όπως ας πούμε οξυγονοκολλητής».
«Στη σκηνή είσαι ελεύθερος. Μπορείς να πεις και να κάνεις πράγματα που αν έλεγες και έκανες αλλού, θα σε συνελάμβαναν»
«Μπαλέτο: Αντρες με κολάν τόσο στενά που μπορείς να πεις σε ποια θρησκεία ανήκουν»
«Το να είσαι διάσημος δημοσιογράφος εντύπου είναι σαν να είσαι η πιο καλοντυμένη γυναίκα στο ραδιόφωνο»
«Οταν οι φίλοι μου κι εγώ παίζαμε καουμπόιδες και Ινδιάνους, εγώ έκανα πάντα τον Κινέζο εργάτη σιδηροδρόμων»
Για τις γυναίκες
«Α ναι, διαζύγιο… Από τη λατινική λέξη που σημαίνει ξεριζώνω τα γεννητικά όργανα ενός άντρα μέσα από το πορτοφόλι του»
«Οι γυναίκες δεν μπορούν να φτιάξουν πυρηνικά όπλα. Δεν θα έφτιαχναν όπλα που σκοτώνουν, όχι. Θα έφτιαχναν όπλα που θα σε έκαναν να νιώθεις άσχημα για ένα διάστημα»
Γυναίκες! Δεν μπορείς ούτε να ζήσεις μαζί τους, ούτε να ζήσεις μαζί τους!
«Αν οι γυναίκες διοικούσαν τον κόσμο, δεν θα είχαμε πολέμους, απλά έντονες διαπραγματεύσεις κάθε 28 μέρες»
«Ποια η διαφορά ανάμεσα σε τυφώνα και διαζύγιο στον Νότο; Καμία. Και στις δύο περιπτώσεις κάποιος χάνει το τροχόσπιτό του»
Για την πολιτική
«Οι πολιτικοί είναι σαν τις πάνες. Πρέπει να τους αλλάζουμε συχνά, για τους ίδιους ακριβώς λόγους»
(Επί Ρέιγκαν) «Πιστεύω πως ο Ρόναλντ Ρέιγκαν είναι ικανός να κάνει αυτήν τη χώρα αυτό που κάποτε υπήρξε… μια τεράστια αρκτική περιοχή καλυμμένη με πάγο»
(Επί Μπους πρεσβύτερου) «Εμείς οι Αμερικανοί είμαστε απλοί άνθρωποι… αλλά τσαντίστε μας και θα σας βομβαρδίσουμε τις πόλεις»
(Επί Μπους νεότερου) «Λένε πως η σάτιρα έχει πεθάνει. Δεν πέθανε, ζει και βασιλεύει στον Λευκό Οίκο»
(Για την εκλογή του Σβαρτσενέγκερ, το 2003) «Στην Καλιφόρνια, που είναι καθεστώς Ισπανόφωνων κατά 60%, εκλέξαμε Αυστριακό κυβερνήτη. Ακόμα και οι παλιοί ναζί αναρωτήθηκαν »πόσο παράξενο»
(Για τον Μπαράκ Ομπάμα) «Ομπάμα, που στα αρχαία Κενυάτικα σημαίνει »Κένεντι, ο Θεός να μας ευλογεί!»
Για τους εθισμούς
«Αν υπήρχε κάποιο χάπι που να σου επέτρεπε να πίνεις χωρίς να μεθάς, ο αλκοολικός θα ρωτούσε: »Τι θα συμβεί αν πάρω δύο;»
«Πήγα για αποτοξίνωση από το αλκοόλ στην επαρχία των οινοποιών, απλώς για να έχω τις οψιόν μου ανοιχτές»
«Αφού έκοψα το ποτό, συνειδητοποίησα πως ήμουν ο ίδιος μαλάκας που ήμουν πάντα. Απλά είχα λιγότερα βαθουλώματα στο αμάξι»
Η κοκαΐνη είναι ο τρόπος του Θεού να σου λέει πως βγάζεις πάρα πολλά λεφτά
Για τους σταρ
«Ο Τζακ Νίκολσον θα ήταν ιδανικός για πρόεδρος. Δεν θα είχαμε ποτέ σεξουαλικά σκάνδαλα, γιατί τους έχει ήδη πηδήξει όλους»
«Ο Σπίλμπεργκ είναι τόσο ισχυρός που είχε το final cut στην ίδια του την περιτομή».
«Οι Ρώσοι λατρεύουν την Μπρουκ Σιλντς γιατί τα φρύδια της τους θυμίζουν τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ»
Για τα αθλήματα και τα χόμπι
«Το κρίκετ είναι σαν να παίζεις μπέιζμπολ έχοντας πάρει βάλιουμ»
«Το ποδήλατο είναι για μένα κινητός διαλογισμός»
«Απίθανοι οι τύποι που λένε πως παρακολουθούν το NASCAR για τους αγώνες ταχύτητας. Ναι, κι εγώ παρακολουθώ τσόντες για τις ερμηνείες»
«Το να στέλνεις μηνύματα στο κινητό ενώ οδηγείς είναι σαν να αυνανίζεσαι και να κάνεις τον ζογκλέρ ταυτόχρονα. Πολλά μπαλάκια στον αέρα…»
Για το σεξ
«Έκανα σεξ με μια πόρνη στα 21 μου. Ήταν τόσο κακό που μου επέστρεψε τα χρήματα»
«Ο Θεός έδωσε στον άντρα και μυαλό και πέος, όμως δυστυχώς όχι αρκετό αίμα να προμηθεύει και τα δύο ταυτόχρονα»
«Το να πάρεις βιάγκρα ύστερα από εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς είναι σαν να αναπαριστάς τον εμφύλιο πόλεμο με πραγματικά πυρομαχικά. Όχι καλό»
Απορίες
Γιατί τη λένε ώρα αιχμής, αφού δεν κουνιέται τίποτα;
«Αφού πρόκειται για το τηλεοπτικό κανάλι των μέντιουμ, το τηλέφωνο τι το θέλουν;»
«Πάντα ήθελα να παίξω έναν μεγαλόσωμο μαύρο άντρα, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα κόστιζε πολλά σε μακιγιάζ;»
Για τη σωματική υγιεινή
«Κάποτε πήγα να μου ξυρίσουν την πλάτη δύο γυναίκες… Kαι με ρωτάνε σε κάποια φάση: »Σας πειράζει να κάνουμε ένα διάλειμμα;»
«Δεν με πειράζει η κάμερα στην κολονοσκόπηση. Είναι το συνεργείο που με ταλαιπωρεί»
Πηγή: news247

by vneos1987.blogspot

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Σωκράτης: Γνώθι Σ’αυτόν

Ο φιλόσοφος Σωκράτης πρέσβευε ότι, για να φιλοσοφήσει κανείς πραγματικά και να συλλάβει την αλήθεια, θα έπρεπε να γνωρίσει τον πραγματικό εαυτό του (αυτογνωσία).


Ποιος ήταν, κατά τη γνώμη του, ο τρόπος που επιτυγχάνεται η γνώση του πραγματικού εαυτού μας; Η απώλεια της διπλής άγνοιας.


Δηλαδή, μας λέει ο Σωκράτης ότι όλοι οι άνθρωποι αρχικά αγνοούν δύο πράγματα νομίζοντας:

ότι είναι βέβαιοι για οτιδήποτε γνωρίζουν (ακόμα και τον εαυτό τους)
ότι γνωρίζουν πώς είναι ο κόσμος και η ζωή

Και τα δύο, μας λέει ο Σωκράτης, αποτελούν άγνοια, αμαρτάνουν (δεν έχει σχέση με τη χριστιανική θεώρηση –αμαρτάνω σημαίνει κινούμαι έξω από τις μοίρες > εκ του ρήματος “μείρομαι”).

Για να συλλάβει κανείς τον πραγματικό εαυτό του και να γνωρίσει τον τρόπο που υπάρχει ο κόσμος, πρέπει:
να σταματήσει να νομίζει ότι είναι βέβαιος για αυτά που γνωρίζει
να σταματήσει να νομίζει ότι ξέρει πώς είναι ο κόσμος

Αν αποβάλλει κανείς αυτές τις δύο μορφές άγνοιας, τότε έχει τη δυνατότητα να εισέλθει στην ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ και να διανύσει τον δρόμο προς το γνώθι σ’ αυτόν!

Να θυμίσουμε τον μύθο με τον Οιδίποδα και τη Σφίγγα. Γιατί κανείς περαστικός δεν έβρισκε τη λύση του αινίγματος της Σφίγγας που είχε σχέση με το πόσα πόδια “έχει” ο άνθρωπος σε κάθε ηλικία; Γιατί απλά δεν γνώριζαν ότι ήταν άνθρωποι! (Γνώθι σ΄αυτόν).Ρωτώντας τον Οιδίποδα «Ποιο ον το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία», έλαβε ως απάντηση «Ο Άνθρωπος είναι εκείνο τον ον, που το ξημέρωμα της ζωής του κινείται στα τέσσερα, το βράδυ της ζωής του στα τρία, με την βοήθεια του μπαστουνιού, ενώ στο μεσοδιάστημα (μεσημέρι) της ζωής κινείται με σιγουριά στα δυο». Μετά την λύση του γρίφου η Σφίγγα έπεσε στον γκρεμό και σκοτώθηκε (ή κατά άλλους ο Οιδίποδας της επιτέθηκε όταν ήταν ξαφνιασμένη από τη λύση του γρίφου και τη σκότωσε). Ο Οιδίποδας αναγορεύτηκε βασιλιάς της Θήβας, από τον προσωρινό βασιλιά της πόλης Κρέοντα, και σύζυγος της Ιοκάστης (αδελφή του Κρέοντα), χήρας του Λάιου και μητέρας του Οιδίποδα.

Ας σκεφτούμε επίσης ότι μόνο ο Οιδίποδας βρήκε τη λύση. Αλήθεια, γιατί το όνομά του σήμαινε “αυτόν με το πρησμένο πόδι” και είχε σχέση με τα πόδια του αινίγματος;

Η αιώνια σοφία για τον άνθρωπο, το θείο και τον κόσμο, είναι κρυμμένη μέσα στην ελληνική φιλοσοφία και μυθολογία.

by vneos1987.blogspot

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Νικόλο Μακιαβέλ «Τίποτα σπουδαίο δεν έχει επιτευχθεί χωρίς κίνδυνο»

Στις 3 Μαΐου 1469 γεννήθηκε σε μία φτωχή οικογένεια της Φλωρεντίας ο Νικόλο Μακιαβέλι. Από το ταπεινό σπιτικό του έχτισε μία μακρά πολιτική καριέρα και μέσα από το έργο του «Ο Ηγεμών» δημιούργησε το σημερινό πολιτικό στερέωμα και αυτό που ονομάζεται «real politik».


Η σκέψη του Μακιαβέλι δέχθηκε είτε σημαντικές επικρίσεις είτε πλήρη αποδοχή. Είναι πολλοί εκείνοι που τον θεωρούν πατέρα της σύγχρονης πολιτικής επιστήμης και επίσης αρκετοί εκείνοι που τον χαρακτηρίζουν απλά κυνικό, διεφθαρμένο και αυταρχικό. "Ο Ηγεμόνας" επηρέασε την πολιτική σκέψη πολλών πολιτικών και στοχαστών και άσκησε σημαντική επίδραση σε πολιτικές εξελίξεις της εποχής του και μεταγενέστερων περιόδων.

Ακολουθεί ένα μικρό «απόσταγμα» σοφίας από τα όσα αναφέρει ο Μακιαβέλι στο έργο του και βασίζονται στην απλότητα της ορθής σκέψης και το ρεαλισμό.

1) «Καλύτερα να σε φοβούνται από το να σε αγαπούν»

2) «Αυτός που επιθυμεί να τον υπηρετούν, πρέπει να ξέρει και πώς να διοικεί»

3) «Εάν πρέπει να προκληθεί χτύπημα σε κάποιον, πρέπει να είναι τόσο ισχυρό, ούτω ώστε να μην τρομάζει η εκδίκησή του»

4) «Τίποτα σπουδαίο δεν έχει επιτευχθεί χωρίς κίνδυνο»

5) «Η πολιτική δεν έχει καμία σύνδεση με την ηθική»

6) «Είναι διπλή η ευχαρίστηση από την εξαπάτηση αυτού που εξαπατά»

7) «Δεν υπάρχει αποφυγή του πολέμου. Μπορεί μόνο να καθυστερήσει προς όφελος των άλλων»

8) «Το μίσος κερδίζεται τόσο με τις καλές πράξεις, όσο και με τις κακές»

9) «Αυτός που προσαρμόζει τις πολιτικές του στις απαιτήσεις των καιρών, ευημερεί. Αντίστροφα, αυτός που αντιτίθεται με τις πολιτικές του στις απαιτήσεις των καιρών, αποτυγχάνει»

10) «Ο σοφός άνθρωπος κάνει αμέσως, αυτό που ο ανόητος κάνει στο τέλος»

Μερικά από τα αποφθεγματά του Μακιαβέλι. 

Ο ηγέτης αποκτά κύρος με το να είναι είτε αληθινός φίλος είτε πραγματικός εχθρός. Δηλαδή παίρνει θέση, καθαρά, υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Αυτή η τακτική έχει πολύ περισσότερα πλεονεκτήματα από την απλή ουδετερότητα.
Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εκμηδενίζεις
Η πρώτη εντύπωση που δημιουργεί ένας ηγεμόνας είναι αυτή που δίνουν οι άνθρωποι που τον περιστοιχίζουν.
Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μια ανωμαλία για να αποφύγει έναν πόλεμο, γιατί δεν τον αποφεύγει, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του.
Ο άνθρωπος είναι καλός μόνο όταν είναι αδύναμος.
Κάνε το κακό μια κι έξω, αλλά το καλό δίνε το σιγά-σιγά.
Ποτέ τίποτε μεγάλο δεν επιτεύχθηκε χωρίς κίνδυνο.
Οι πρίγκιπες και οι κυβερνήσεις είναι, μακράν, τα πιο επικίνδυνα στοιχεία σε μια κοινωνία.
Μια αλλαγή αφήνει την πόρτα ανοιχτή για να μπουν και άλλες.
Ποτέ μην προσπαθείς να κερδίσεις με τη βία αυτό που μπορεί να αποκτηθεί με πονηριά.
Γενικά οι άνθρωποι είναι αγνώμονες, ασταθείς και υποκριτές· προτιμούν να αποφεύγουν τον κίνδυνο και είναι αχόρταγοι για κέρδος.
Η υπόσχεση που δόθηκε ήταν μια αναγκαιότητα του παρελθόντος. Ο λόγος που δεν κρατήθηκε είναι μια αναγκαιότητα του παρόντος.
Έναν ηγέτη πρέπει να τον φοβούνται και να τον αγαπούν. Αν δεν γίνεται και τα δύο, τότε καλύτερα μόνο να τον φοβούνται.
Συμβαίνει, όλοι οι ένοπλοι προφήτες να είναι νικητές και οι άοπλοι να χάνονται.
Ο πόλεμος αρχίζει όταν θέλεις, αλλά δεν τελειώνει όταν θέλεις.
Αυτός που θέλει να τον υπακούν πρέπει να ξέρει να διατάζει.
Οι άνθρωποι έχουν το ελάττωμα, όταν έχει νηνεμία, να νομίζουν ότι δεν θα έρθει ποτέ καταιγίδα και δεν προετοιμάζονται.
Η τύχη είναι γυναίκα και γι’ αυτό ευνοεί τον νέο που την χειρίζεται με τόλμη.
Η αρετή κι ο πλούτος σπάνια πηγαίνουν στον ίδιο άνθρωπο.
Η φιλοδοξία είναι τόσο δυνατό πάθος, που όσο ψηλά και αν φθάσει κανείς δεν είναι ικανοποιημένος.
Ο καθένας βλέπει αυτό που φαίνεσαι. Λίγοι καταλαβαίνουν αυτό που είσαι.
Οι άνθρωποι είναι τόσο αφελείς και τόσο έτοιμοι να υπακούσουν, ώστε ποτέ δεν θα λείψουν τα θύματα σε έναν αχρείο για να κάνει τις απάτες του.
Μόλις κυριαρχήσει σε μια πόλη ένας κυβερνήτης, θα πρέπει να σκεφθεί τι τιμωρίες θα επιβάλει. Πρέπει να τις επιβάλει όλες μια κι έξω και να μην τις ανανεώνει κάθε μέρα.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Σε ένα ηγεμόνα δεν λείπουν ποτέ οι νόμιμοι λόγοι για να παραβεί μια υπόσχεση.
Ο απλοϊκός λαός πάντα παρασύρεται από την εξωτερική εμφάνιση, και ο κόσμος αποτελείται κυρίως από απλοϊκούς.
Οι άνθρωποι ξεχνούν ευκολότερα το θάνατο του πατέρα τους παρά την απώλεια της περιουσίας τους.
Προκαλεί κανείς το ίδιο μίσος με τις καλές πράξεις όσο και με τις κακές.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό για τον ηγεμόνα από το να φαίνεται ότι είναι θρήσκος.΄



by vneos1987.blogspot

Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Βλέπουμε με τον εγκέφαλο ή με τα μάτια μας;

Αυτό λοιπόν έκανε τους επιστήμονες να κάνουν αυτή την ερώτηση. Ποιος βλέπει τότε; Βλέπει ο εγκέφαλος ή βλέπουν τα μάτια; Είναι η πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε με τον εγκέφαλό μας ή είναι η πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας;
Και η αλήθεια είναι ότι ο εγκέφαλος δεν γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ αυτού που βλέπει στο περιβάλλον και αυτών που θυμάται γιατί ενεργοποιούνται τα ίδια ακριβώς νευρωνικά δίκτυα. Και μετά κάνει την ερώτηση: Τι είναι «πραγματικότητα»;
Αφού ο εγκέφαλος δεν ξέρει τη διαφορά μεταξύ αυτού που βλέπει στο περιβάλλον και αυτού που θυμάται είμαστε εμείς που ελέγχουμε τον κόσμο γύρω μας; Με όποιο τρόπο παρατηρούμε τον κόσμο γύρω μας…
Πώς λοιπόν μπορούμε να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο ως πραγματικό εάν ο εαυτός που τον καθορίζει ως πραγματικό, είναι απροσδιόριστος;
Όλες οι πραγματικότητες υπάρχουν ταυτόχρονα; Υπάρχει πιθανότητα όλες οι δυνατότητες να υπάρχουν η μία δίπλα στην άλλη; Yπάρχει διαφορά, μεταξύ του πώς εμείς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, και του πώς πραγματικά αυτός είναι;
Ο εθισμός στην πραγματικότητα
Υπάρχει μια φυσική πραγματικότητα που είναι απόλυτα συμπαγής και παρόλο αυτά, -εάν θέλετε να το θέσουμε έτσι- γίνεται πραγματικότητα μόνο στη περίπτωση που συναντά κάποιο άλλο κομμάτι υλικής πραγματικότητας. Αυτό το άλλο κομμάτι ίσως είμαστε εμείς και ίσως συμμετέχουμε σε αυτές τις στιγμές αλλά ούτε και αυτό είναι απαραίτητο να γίνεται έτσι.
Υπήρχαν φιλόσοφοι στο παρελθόν που είπαν:
«Δείτε, εάν κλωτσήσω μία πέτρα και εάν χτυπήσω το δάχτυλό μου, αυτό είναι πραγματικό»
«Το αισθάνομαι αυτό. Το αισθάνομαι πραγματικό. Είναι πολύ ζωντανό. Και αυτό σημαίνει ότι είναι πραγματικότητα.»
Αλλά συνεχίζει να είναι μόνο μία εμπειρία, και είναι η αντίληψη αυτού του ανθρώπου ότι αυτό είναι πραγματικό.
Βομβαρδιζόμαστε από τεράστιο όγκο πληροφοριών που έρχονται στο σώμα μας και τις επεξεργαζόμαστε, οι οποίες προέρχονται από τα όργανα των αισθήσεών μας και φιλτράρονται, ενώ σε κάθε βήμα αποκλείουμε πληροφορίες. Και τελικά, αυτό που καταλήγει στη συνείδησή μας είναι αυτό που είναι πιο χρήσιμο για τον εαυτό μας.
Ο εγκέφαλος αναλύει 400 δισεκατομμύρια πληροφοριών το δευτερόλεπτο αλλά αντιλαμβανόμαστε μόνο τις 2.000 από αυτές. Η επίγνωσή μας των 2.000 πληροφοριών είναι μόνο για το περιβάλλον, το σώμα μας και τον χρόνο.
Ζούμε σε ένα κόσμο όπου το μόνο που βλέπουμε είναι η κορυφή του παγόβουνου, η κορυφή ενός τεραστίου κβαντικομηχανικού παγόβουνου. Αυτό σημαίνει ότι η πραγματικότητα συμβαίνει στον εγκέφαλο συνεχώς.
Λαμβάνουμε όλες τις πληροφορίες, αλλά παρόλα αυτά δεν τις αφομοιώνουμε. Τα μάτια είναι σαν τους φακούς. Αλλά η μαγνητοταινία η οποία πραγματικά βλέπει, είναι το πίσω μέρος του εγκεφάλου. Ονομάζεται οπτικός φλοιός. Είναι όπως η κάμερα και η μαγνητοταινία της. Ξέρατε ότι ο εγκέφαλος εντυπώνει όσα πράγματα έχει την ικανότητα να βλέπει; Αυτό είναι σημαντικό.
Για παράδειγμα: Μια κάμερα βλέπει πολύ περισσότερα γύρω μας διότι, δεν έχει καμμία αντίρρηση και καμμία κρίση. Η μόνη ταινία που παίζει στον εγκέφαλό μας είναι όσα έχουμε την ικανότητα να δούμε. Έτσι είναι πιθανόν ότι τα μάτια μας, οι κάμερές μας, να βλέπουν περισσότερα από όσα ο εγκέφαλός μας έχει την ικανότητα να προβάλλει συνειδητά.
Η όραση δεν είναι μια απλή και άμεση υπόθεση. Ο άνθρωπος έχει την τάση να νομίζει ότι η εικόνα του κόσμου μπαίνει στο μάτι και εκείνος τη βλέπει. Αλλά αυτό δεν είναι παρά ένα μέρος του θέματος. Τα αντικείμενα διατηρούν την ταυτότητά τους, είναι αναγνωρίσιμα επειδή τα βλέπουμε και πάντοτε τα βλέπαμε κατά τον ίδιο τρόπο. Το οπτικό σύστημα δεν είναι μια απλή φωτογραφική μηχανή, ένας άμεσος δέκτης και καταγραφέας πληροφοριών. Το μάτι και ο εγκέφαλος είναι ένα οργανωτικό συγκρότημα που αναλύουν και επεξεργάζονται τη μεγάλη μάζα των πληροφοριών που έρχονται από τον εξωτερικό κόσμο. Το μάτι βλέπει καθαρά μόνο τα αντικείμενα στα οποία συγκεντρώνεται κάθε στιγμή. Η εκλογή αυτή, τουλάχιστον εν μέρει, κατευθύνεται από τον εγκέφαλο.
Ο διαπρεπής Αμερικανός φιλόσοφος και ψυχολόγος William James είπε:
Εκατομμύρια στοιχεία του εξωτερικού κόσμου προσφέρονται στις αισθήσεις μου χωρίς ποτέ να εισέρχονται πραγματικά στην εμπειρία μου. Γιατί; Γιατί δεν μ’ ενδιαφέρουν. Η εμπειρία μου αποτελείται από ό,τι δέχομαι να προσέξω. Μόνο τα στοιχεία εκείνα που προσέχω διαμορφώνουν τη νόησή μου. Χωρίς εκλεκτικό ενδιαφέρον η πείρα είναι ένα σκέτο χάος.
Αλλά η εκλεκτικότητα αυτή είναι τόσο φυσική όσο και πνευματική. Το μάτι στην πραγματικότητα βλέπει καθαρά μόνο μικρά τμήματα του ορατού κόσμου. Μέσα στην οργανωτική του διεργασία το μάτι φυσιολογικά μπορεί ν’ απαλείφει το περιττό και την επανάληψη. Το μάτι δεν είναι δυνατόν να συλλάβει αμέσως τον ορατό κόσμο. Ο άνθρωπος συλλαμβάνει μια διαδοχή εικόνων. Αλλά το μάτι τις αναμειγνύει τόσο τέλεια ώστε δεν έχουμε καθόλου την αίσθηση του επεισοδιακού χαρακτήρα της όρασης.
Έτσι, με τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλός μας βλέπουμε μόνο αυτό που πιστεύουμε ότι είναι πιθανώς δυνατό. Δημιουργούμε την πραγματικότητα. Είμαστε μηχανές παραγωγής πραγματικότητας. Δημιουργούμε τα αποτελέσματα της πραγματικότητας συνέχεια.
Ζούμε σε έναν φανταστικό κόσμο;
Πάντα αντιλαμβανόμαστε κάτι μέσα από μια αντανάκλασή του στον καθρέπτη της μνήμης. Σχετικά με το αν ζούμε ή όχι σε ένα μεγάλο φανταστικό κόσμο είναι μια ερώτηση για την οποία δεν έχουμε απαραίτητα μια καλή απάντηση.
Αποτελεί ένα μεγάλο φιλοσοφικό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, εννοώντας το τι μπορεί η επιστήμη να μας πει για τον κόσμο μας και γιατί είμαστε πάντα οι παρατηρητές στην επιστήμη. Έτσι λοιπόν είμαστε ακόμα και συνεχώς περιορισμένοι από όσα έρχονται τελικώς στον ανθρώπινο εγκέφαλο που μας επιτρέπει να δούμε και να αντιληφθούμε τα πράγματα που κάνουμε.
Είναι λοιπόν πιθανόν, όλη η πραγματικότητά μας να είναι μια μεγάλη ψευδαίσθηση και ότι δεν υπάρχει πραγματικά τρόπος για να βγούμε έξω από αυτή και να δούμε τι υπάρχει εκεί έξω.
Ο εγκέφαλός μας δεν ξέρει τη διαφορά μεταξύ αυτού που γίνεται εκεί έξω και αυτού που γίνεται εδώ. Δεν υπάρχει τίποτα «εκεί έξω», που να είναι ανεξάρτητο αυτού που συμβαίνει εδώ μέσαΟ κόσμος είναι πιθανές λωρίδες πραγματικότητας έως ότου διαλέξουμε. Έχουμε όλοι τη συνήθεια να σκεφτόμαστε πως όλα γύρω μας υπάρχουν χωρίς την επιρροή μας, χωρίς την επιλογή μας. Πρέπει να διώξουμε αυτού του είδους την σκέψη.
Ο εγκέφαλος, όταν πυροδοτεί τις σκέψεις του ομοιάζει με το σκηνικό ενός σύννεφου με αστραπές και βροντές. Μοιάζει με μία καταιγίδα όταν παρουσιάζει μια σκέψη με συνοχή. Έτσι λοιπόν, ποτέ κανείς δεν βλέπει την ίδια τη σκέψη. Αυτό που βλέπουμε στη νευροφυσική είναι μια καταιγίδα που μαίνεται γύρω από διάφορα τεταρτημόρια του εγκεφάλου.
Αυτές είναι περιοχές που είναι χαρτογραφημένες στο σώμα. Kαι σε τι αντιδρά κάποιος όπως στον θυμό, στον φόνο, στο μίσος, στη συμπόνια, ή στην αγάπη είναι μία ολογραφική εικόνα. Ο εγκέφαλος είναι φτιαγμένος από πολύ μικρά νευρικά κύτταρα που ονομάζονται «νευρώνες». Δεν γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ αυτού που βλέπει στο περιβάλλον και αυτού που θυμάται γιατί τότε ενεργοποιούνται τα ίδια νευρωνικά δίκτυα. Αυτοί οι νευρώνες έχουν μικροσκοπικά παρακλάδια που επεκτείνονται και συνδέονται με άλλους νευρώνες και έτσι σχηματίζουν ένα νευρικό δίκτυο. Σε κάθε μέρος όπου συνδέονται, υπάρχει αποθηκευμένη μία σκέψη ή μία ανάμνηση.
Ο εγκέφαλος χτίζει όλες τις έννοιές του με βάση το συσχετισμό αναμνήσεων.Οι ιδέες, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι όλα χτισμένα και αλληλοσυνδεδεμένα σε αυτό το νευρωνικό δίκτυο και όλα έχουν μία πιθανή σχέση το ένα με το άλλο.
Η έννοια και το αίσθημα της αγάπης, για παράδειγμα είναι αποθηκευμένα σε αυτό το τεράστιο νευρικό δίκτυο. Αλλά χτίζουμε την έννοια της αγάπης από πολλές άλλες διαφορετικές ιδέες. Πολλοί άνθρωποι έχουν συνδέσει την αγάπη με την απογοήτευση. Όταν σκέφτονται την αγάπη, βιώνουν την εμπειρία της αποθηκευμένης μνήμης του πόνου, της λύπης, του θυμού, ακόμα και της οργής. Η οργή μπορεί να είναι συνδεδεμένη με τον πόνο, ο οποίος μπορεί να είναι συνδεδεμένος με ένα πρόσωπο το οποίο είναι, τελικά, συνδεδεμένο με την αγάπη.
Χτίζουμε μοντέλα για τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας. Και όσο περισσότερες πληροφορίες έχουμε, τόσο περισσότερο βελτιώνουμε το μοντέλο μας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και τελικώς αυτό που κάνουμε, είναι να λέμε στον εαυτό μας μια ιστορία για το πώς είναι ο κόσμος έξω από εμάς.
Ξέρουμε από την φυσιολογία ότι τα νευρικά κύτταρα που ενεργοποιούνται μαζί, συνδέονται μεταξύ τους. Εάν εξασκηθείτε σε κάτι ξανά και ξανά, αυτά τα νευρικά κύτταρα αποκτούν μία μακροπρόθεσμη σχέση. Εάν θυμώνετε σε καθημερινή βάση, εάν απογοητεύεστε καθημερινά, εάν υποφέρετε σε καθημερινή βάση, εάν βρίσκετε λόγους για την θυματοποίηση στη ζωή σας, επανακαλωδιώνετε και ενσωματώνετε το νευρικό δίκτυο σε καθημερινή βάσηκαι πλέον το νευρικό αυτό δίκτυο έχει μία μακροχρόνια σχέση με όλα τα άλλα νευρικά κύτταρα που ονομάζουμε «ταυτότητα».
Ξέρουμε επίσης ότι νευρικά κύτταρα που δεν πυροδοτούνται πια μαζί, δεν συνδέονται πλέον μεταξύ τους. Χάνουν την μακροχρόνια σχέση τους γιατί κάθε φορά που διακόπτουμε την διαδικασία σκέψης που προκαλεί μια χημική αντίδραση στο σώμα μας, αυτά τα νευρικά κύτταρα που συνδέονται μεταξύ τους αρχίζουν να χάνουν την μακροχρόνια σχέση τους. Και όταν αρχίζουμε να διακόπτουμε και να παρατηρούμε το αποτέλεσμα τότε δεν είμαστε πλέον ένα συναισθηματικό άτομο που απαντά στο περιβάλλον του αυτοματοποιημένα.
Αυτό σημαίνει ότι τα συναισθήματα είναι καλά ή κακά; Όχι, τα συναισθήματα είναι σχεδιασμένα ώστε να ενισχύουν χημικά κάτι προς αποθήκευση στην μακροπρόθεσμη μνήμη μας. Για αυτό έχουμε τα συναισθήματα. Τα συναισθήματα είναι ολογραφικά, εντυπωμένες χημικές ενώσειςΤο πιο περίπλοκο φαρμακείο στο σύμπαν βρίσκεται στο σώμα μας.
Υπάρχει ένα μέρος του εγκεφάλου που ονομάζεται υποθάλαμος, είναι σαν ένα μικρό εργοστάσιο, ένα μέρος στο οποίο συνθέτονται συγκεκριμένες χημικές ενώσεις οι οποίες ταιριάζουν σε συγκεκριμένα συναισθήματα τα οποία βιώνουμε. Και αυτές οι συγκεκριμένες χημικές ενώσεις ονομάζονται πεπτίδια. Είναι μικρές σε μήκος αλυσίδες αμινοξέων. Το σώμα είναι βασικά μια συσκευή φτιαγμένη από άνθρακα η οποία φτιάχνει περίπου σε σύνολο 20 διαφορετικά αμινοξέα για να σχηματίσει τη φυσική δομή του.
Το σώμα μας είναι μια μηχανή παραγωγής πρωτεϊνών. Στον υποθάλαμο, παίρνουμε μικρές σε μήκος πρωτεΐνες, δηλαδή τα πεπτίδια και τα συναρμολογούμε προς συγκεκριμένα νευροπεπτίδια ή νευρο-ορμόνες που ταιριάζουν στις συναισθηματικές καταστάσεις που βιώνουμε σε καθημερινή βάση. Έτσι λοιπόν υπάρχουν χημικές ουσίες για τον θυμό, για τη λύπη και για τη θυματοποίηση. Ακόμη και για τη λαγνεία. Και χημικές ουσίες που ταιριάζουνε σε κάθε συναισθηματική κατάσταση που βιώνουμε. Και τη στιγμή που βιώνουμε αυτή τη συναισθηματική κατάσταση στον εγκέφαλό μας ο υποθάλαμος αμέσως θα συναρμολογήσει το πεπτίδιο και στη συνέχεια θα το ελευθερώσει μέσω της υπόφυσης στο αίμα που κυκλοφορεί. Κάθε μεμονωμένο κύτταρο στο σώμα μας έχει αυτούς τους υποδοχείς στο εξωτερικό του. Φέρνουμε στους εαυτούς μας καταστάσεις που θα επιβεβαιώσουν τις βιοχημικές ανάγκες των κυττάρων του σώματός μας δημιουργώντας καταστάσεις που πληρούν τις χημικές μας ανάγκες.
Έτσι λοιπόν ο ορισμός εννοεί ότι εάν δεν μπορούμε να ελέγξουμε την συναισθηματική μας κατάσταση μάλλον είμαστε εθισμένοι σε αυτή. Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να πει πραγματικά ότι είναι ερωτευμένος με ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, για παράδειγμα; Είναι μόνο ερωτευμένοι με την προσδοκία των συναισθημάτων στα οποία είναι εθισμένοι.
Εάν βομβαρδίζουμε το κύτταρο με την ίδια συμπεριφορά και την ίδια χημεία ξανά και ξανά σε καθημερινή βάση όταν αυτό το κύτταρο τελικώς αποφασίσει να διαιρεθεί, όταν δημιουργήσει ένα ακόμα ομοειδές κύτταρο ή ένα θυγατρικό κύτταρο, αυτό το επόμενο κύτταρο θα έχει περισσότερους υποδοχείς για εκείνα τα συγκεκριμένα νευροπεπτίδια συναισθημάτων και λιγότερους υποδοχείς για βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, θρεπτικά συστατικά, ανταλλαγή υγρών και ακόμα και για την απελευθέρωση αποβλήτων ουσιών ή τοξινών.
Όλη η γήρανση λοιπόν που επέρχεται, είναι το αποτέλεσμα παραγωγής μη φυσιολογικών πρωτεϊνών. Δεν είναι λογικό αυτό αφού το κύτταρο δεν έχει αρκετούς υποδοχείς μετά από 20 χρόνια συναισθηματικής κακοποίησης, για να δεχτεί ή να αφήσει να εισέλθουν τα θρεπτικά υλικά τα οποία είναι απαραίτητα για την υγεία του;
Γιατί δεν μπορώ να αλλάξω; Σε τι είμαι εθισμένος; Τι θα χάσω στο οποίο είμαι χημικά προσκολλημένος; Και ποιο άτομο, χώρος, πράγμα, χρόνος ή γεγονός στο οποίο είμαι χημικά προσκολλημένος, δεν θέλω να το χάσω γιατί θα αναγκαστώ ίσως να βιώσω τα χημικά στερητικά συμπτώματα της διαδικασίας απεξάρτησης από αυτό; Και εξ’αυτού προέρχεται το ανθρώπινο δράμα….
Kάποια μέρα, θα πρέπει να αγαπήσετε το αφηρημένο…τόσο όσο αγαπάτε την κατάσταση εθισμού σας.


Πηγη:https://doryforos.gr

by vneos1987.blogspot