Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Αποφθέγματα για μια ευτυχισμένη ζωή

Αποφθέγματα που βελτιώνουν την διάθεση και βοηθούν για μια πιο θετική στάση και νοοτροπία.

Χαμογελάτε σε κάθε ευκαιρία Όχι γιατί η ζωή είναι εύκολη, ή τέλεια, ή όπως ακριβώς θα θέλατε, αλλά επειδή έχετε επιλέξει να είστε ευτυχισμένοι και ευγνώμων για όλα τα καλά πράγματα που έχετε και όλα τα προβλήματα που ξέρετε ότι δεν έχετε.
Ποτέ μην αφήσετε μια κακή μέρα να σας κάνει να νιώσετε σαν να έχετε μια κακή ζωή.
Πείτε στην επιτροπή ‘αρνητικότητα’ που συνεδριάζει μέσα στο κεφάλι σας, να καθίσει ήσυχα και να μην μιλάει.  
Μια κακή στάση ζωής είναι σαν ένα σκασμένο λάστιχο, δεν μπορείτε να πάτε πολύ μακριά μέχρι να την αλλάξετε.
Σε έναν κόσμο όπου μπορείτε να είστε ό, τι θέλετε, επιλέξτε να είστε ο  εαυτός σας.
Όσο περισσότερο αποδέχεστε τις αποφάσεις που παίρνετε, τόσο λιγότερο χρειάζεστε να τις αποδέχονται και οι άλλοι.
Είναι σημαντικό να κάνεις κάποιον ευτυχισμένο, και είναι σημαντικό να ξεκινήσετε από τον εαυτό σας.
Ο σκοπός της  ζωής δεν είναι να κάνετε τους άλλους ευτυχισμένους, αλλά να μοιράζεστε την ευτυχία με τους άλλους.
Η ευτυχία δεν είναι κάτι που θα πρέπει να αναβάλετε για το μέλλον, αλλά αντίθετα πρέπει να την επιδιώκετε για το παρόν.
Μερικές φορές η ζωή σας δίνει δύο επιλογές: να ‘χάσετε’ τον εαυτό σας ή κάποιον άλλο. Ανεξάρτητα από την κατάσταση, μην επιλέξετε να χάσετε τον εαυτό σας.
Αν η ευτυχία σας εξαρτάται από το τι κάνει κάποιος άλλος, έχετε αρκετά μεγάλο πρόβλημα.
Ό, τι και αν έκανε κάποιος για σας κατά το παρελθόν, δεν έχει καμία εξουσία πάνω σας στο παρόν.
Μην ανησυχείτε πάρα πολύ για τους ανθρώπους που δεν ανησυχούν για εσάς.
Κάποιες φορές θα πρέπει να επιβληθείτε στα συναισθήματα σας και να να διώξτε πράγματα που κάποτε σήμαιναν πολλά για σας, ώστε να μπορέσετε να απαγκιστρωθείτε από το παρελθόν, και να ανοίξετε το επόμενο κεφάλαιο στη ζωή σας.
Λέγοντας αντίο είναι ένα από τους πιο επώδυνους τρόπους για να λύσουμε ένα πρόβλημα. Αλλά μερικές φορές είναι απαραίτητο.
Προχωρώντας  στην ζωή δεν σημαίνει ότι ξεχνάτε, αλλά σημαίνει ότι μπορείτε να επιλέξετε  την ευτυχία αντί για το κακό .
Σταματήστε να ψάχνετε ό, τι έχετε χάσει, ώστε να μπορέστε να δείτε τι έχετε.
Κάποιος άλλος είναι ευτυχής με πολύ λιγότερο από ό, τι έχετε.
Συζητείστε σχετικά με τα καλά που έχετε στην ζωή σας, περισσότερο από ό, τι μιλάτε για τα προβλήματά σας.
Μερικές φορές οι άνθρωποι πετάμε κάτι καλό για κάτι καλύτερο, για να ανακαλύψουμε αργότερα ότι το καλό ήταν πραγματικά αρκετά καλό, και το καλύτερο ακόμα δεν ήρθε.
Η ευτυχία που αισθάνεστε είναι σε άμεση συνάρτηση με την αγάπη που προσφέρετε.
Είναι ωραίο να έχετε τα χρήματα και τα πράγματα που τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν, αλλά είναι επίσης σημαντικό να βεβαιωθείτε ότι δεν έχετε χάσει αυτά που τα χρήματα δεν μπορούν να αγοράσουν.
Δεν χρειάζεστε πολλά χρήματα για να ζήσετε μια πλούσια ζωή. Οι καλοί φίλοι και μια αγαπημένη οικογένεια αξίζουν το βάρος τους σε χρυσό.
Ποτέ δεν πιστέψατε πλήρως στον εαυτό σας, αν τον συγκρίνατε διαρκώς μ όλους τους άλλους. Αντ ‘αυτού, συγκρίνετε τον εαυτό σας με το ποιος ήσασταν χτες.  
Μία από τις μεγαλύτερες ελευθερίες είναι να μην νοιάζεστε πραγματικά  για το τι σκέφτονται οι άλλοι για σας.
Πονάει περισσότερο όταν προσποιείστε ότι αυτό δεν συμβαίνει.
Ο θάνατος δεν είναι η μεγαλύτερη απώλεια στη ζωή. Η μεγαλύτερη απώλεια είναι τι πεθαίνει μέσα μας ενώ είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Μπορείτε να ορίσετε τη δική σας ζωή. Μην αφήνετε τους άλλους να γράψουν για εσάς την ιστορία της ζωής σας.
Μην φοβάστε την αλλαγή. Πολλές φορές θα χάσετε κάτι καλό, αλλά στη συνέχεια θα κερδίστε κάτι ακόμα καλύτερο.
Το να ανησυχείτε είναι μια τεράστια σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Δεν αλλάζει τίποτα. Το μόνο που κάνει είναι να σας κλέβει τη χαρά και να εμποδίζει να κάνετε θετικές αλλαγές.
Αν δεν σας αρέσει κάτι, αλλάξτε το. Εάν δεν μπορείτε να το αλλάξετε, αλλάξτε τον τρόπο που σκέφτεστε για αυτό.
Η ζωή δεν πρέπει να είναι τέλεια, για να είναι υπέροχη.
Δείχνετε στα καλύτερα σας, όταν φοράτε το χαμόγελό σας. Δεν υπάρχει καλύτερη  ομορφιά, από αυτή που έρχεται από μέσα μας.
Δεν μπορείτε να αλλάξετε ότι αρνείστε να αντιμετωπίσετε.
Η διαφορά μεταξύ του ποιος είστε και του τι θέλετε να είσαι, είναι το τι κάνετε για να το πετύχετε.
Αν θέλετε η ζωή σας ν αλλάξει, θα πρέπει να αλλάξουν οι επιλογές και οι ενέργειές σας. Κάθε μέρα ξημερώνει με μια ευκαιρία  για ένα νέο ξεκίνημα.
Τα καλά πράγματα δεν έρχονται σε αυτούς που τα περιμένουν. Τα καλά πράγματα έρχονται σε αυτούς που επιδιώκουν τους στόχους και τα όνειρα τους.
Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να είναι σε απελπισία και δεν μπορείτε να βρείτε το δρόμο έξω από το σκοτάδι, να θυμάστε ότι αυτό θυμίζει το μέρος όπου πηγαίνουν οι κάμπιες γα να βγάλουν τα φτερά τους.
Το τι πιστεύετε έχει περισσότερη δύναμη από αυτό που ονειρεύεστε,  επιθυμείτε ή ελπίζετε. Θα γίνετε αυτό που πιστεύετε.
Κρατήστε την καρδιά σας ανοιχτή στα όνειρα. Για όσο διάστημα υπάρχει ένα όνειρο, υπάρχει ελπίδα, και εφ ‘όσον υπάρχει ελπίδα, υπάρχει η χαρά της ζωής.
Όταν προσπαθείτε να ελέγχετε τα πάντα, καταλήγετε να μην απολαμβάνετε τίποτα. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να χαλαρώσετε και απλά να ζήσετε τη στιγμή.
Ακόμα κι αν δεν μπορείτε να ελέγξετε όλα όσα συμβαίνουν, μπορείτε να ελέγχετε τη στάση σας απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν.
Η ζωή δεν θα είναι ποτέ τέλεια, ανεξαρτήτως πόσο σκληρά θα προσπαθείτε. Ακόμα κι αν δώσετε την καρδιά και την ψυχή σας , ποτέ δεν θα βρείτε την τελειότητα που ζητάτε. Πάντα θα υπάρχουν ραγισμένες καρδιές, πάντα θα υπάρχουν ημέρες όπου τίποτα δεν θα πηγαίνει καλά. Αλλά θα πρέπει να το αποδεχθείτε και να γνωρίζετε ότι ακόμη και τα πιο ατελή πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα με την αγάπη και το γέλιο.
Στη  ζωή δεν περιμένουμε να κοπάσει η καταιγίδα, αλλά πρέπει να μάθουμε να χορεύουμε στη βροχή.
Ικανοποίηση δεν είναι πάντα η εκπλήρωση αυτών που θέλουμε. Είναι και η συνειδητοποίηση του πόσο ευλογημένοι είμαστε για ότι έχουμε.

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Γιατί δεν πρέπει να δημοσιεύετε φωτογραφίες των παιδιών σας στο facebook

Διαβάστε αναλυτικά τι αναφέρει ο Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Μανώλης Σφακιανάκης για το τι πρέπει να κάνουν οι γονείς 


Αν δεν είστε ανάμεσα σε όσους επιλέγουν να ανεβάσουν φωτογραφίες όχι μόνο δικές τους αλλά και των παιδιών τους στο διαδίκτυο, σίγουρα έχετε φίλους και γνωστούς που το κάνουν - ακόμα και σε καθημερινή βάση!

Σε πρόσφατη ομιλία του με θέμα την προστασία των παιδιών στο διαδίκτυο, ο Ταξίαρχος – Διευθυντής του τμήματος Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, κ. Μανώλης Σφακιανάκης, έδωσε στους γονείς την πιο σαφή οδηγία: «Καμία φωτογραφία των παιδιών στο διαδίκτυο!».

Δεν πρόκειται μόνο για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα που μπορεί να σας έρχονται στο μυαλό, αλλά ακόμα και για τις πιο απλές «άσχημες» καταστάσεις στις οποίες εκτίθενται οι ανήλικοι. Ο κ. Σφακιανάκης αναφέρθηκε σε ουκ ολίγα περιστατικά παιδιών στην Ελλάδα, τα οποία βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση όταν φωτογραφίες τους «πειράχτηκαν» μέσω φωτομοντάζ και διέρρευσαν στο σχολικό τους περιβάλλον, παρουσιάζοντας π.χ. το πρόσωπο του παιδιού με το σώμα κάποιας πορνοστάρ. 

Δεν είναι η ίδια η φωτογραφία που θα ενοχλήσει το παιδί, όσο ο αδιάκοπος χλευασμός των συμμαθητών του ή, ακόμα χειρότερα, το bullying που θα ακολουθήσει.

Ο κ. Σφακιανάκης τονίζει σαφώς ότι ο καλύτερος τρόπος για να προστατεύσετε την ψηφιακή ταυτότητα του παιδιού σας είναι να μην ποστάρετε ποτέ απολύτως τίποτα για εκείνο. Κάποιοι γονείς θεωρούν ότι λαμβάνουν ένα «μέτρο προστασίας» ποστάροντας φωτογραφίες των παιδιών τους χωρίς να αναγράφουν πουθενά τα ονόματά τους –οι φωτογραφίες, όμως, θα παραμείνουν για πάντα εκεί, διαθέσιμες προς όλους.

Δεν αποκλείεται στο μέλλον, λένε οι ειδικοί, μία φωτογραφία του παιδιού σας που ποστάρατε όταν είναι 4 ετών, να συνδεθεί με κάποια που θα ποστάρει ένας φίλος του όταν θα είναι 10 ετών, και στην συνέχεια με κάποιο επαγγελματικό προφίλ που μπορεί να έχει το παιδί σας ως ενήλικας και έτσι να δημιουργηθεί ένα πλήρες ψηφιακό αρχείο του παιδιού, πάνω στο οποίο δεν θα μπορεί να έχει κανέναν έλεγχο! Μπορεί τώρα να ακούγεται ασήμαντο, αν το καλοσκεφτείτε, όμως, το γεγονός ότι ο καθένας θα μπορεί να έχει πληροφορίες για ολόκληρη την ζωή του παιδιού σας, τις οποίες θα διαχειρίζεται όπως θέλει, είναι τουλάχιστον τρομακτικό.

Τι μπορείτε να κάνετε αν έχετε ήδη ποστάρει φωτογραφίες των παιδιών σας στο Facebook ή σε άλλο κοινωνικό δίκτυο; Όπως ανάφερε στην ομιλία του ο κ. Σφακιανάκης, για να μπορέσει μία κοπέλα από την Ιρλανδία να διεκδικήσει ολόκληρο το ψηφιακό της αρχείο, αφού απενεργοποίησε το προφίλ της στο Facebook, χρειάστηκε να καταφύγει σε πολυετή δικαστικό αγώνα με το μέσο. Τι κέρδισε στο τέλος; Ένα CD με τις φωτογραφίες της (αντίγραφα των οποίων προφανώς και έχει κρατήσει το Facebook). Πολύ απλά, αυτό σημαίνει πως ό,τι «ανεβαίνει» στο διαδίκτυο, πρακτικά δεν κατεβαίνει ποτέ!

Μπορείτε να διαγράψετε όσες φωτογραφίες έχετε αναρτήσει, ώστε να μην είναι διαθέσιμες στον οποιοδήποτε. Τις φωτογραφίες που έχουν ποστάρει άλλοι με εσάς (και τα παιδιά) να έχετε γίνει tag μπορείτε να τις κρύψετε από το Χρονολόγιό σας, όμως όχι να τις διαγράψετε –μόνο αυτός που την πόσταρε μπορεί να το κάνει.

Από εκεί και πέρα, στις ρυθμίσεις ασφαλείας του μέσου (π.χ. του facebook) επιλέξτε αφενός τις φωτογραφίες σας να βλέπουν μόνο οι φίλοι σας (ούτε καν οι Φίλοι των Φίλων) και επιλέξτε να ενημερώνεστε κάθε φορά που κάποιος σας κάνει tag σε μία φωτογραφία, προκειμένου να την εγκρίνετε πριν δημοσιευτεί –αν είναι και τα παιδιά σας στην φωτογραφία αυτήν, το δικό σας όνομα θα είναι αυτό που πιθανότατα θα γίνει tag.

Τέλος, ενημερώστε κάθε φίλο και γνωστό σας ότι δεν θέλετε επ'ουδενί να ποστάρουν καμία φωτογραφία ή πληροφορία, στην οποία εμφανίζεται ή αναφέρεται το παιδί σας.

Σε περίπτωση που ανησυχείτε ή είστε βέβαιοι ότι φωτογραφίες του παιδιού σας χρησιμοποιούνται από άλλους, χωρίς την δική σας συγκατάθεση, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να απευθυνθείτε στο Cyber Alert, την εφαρμογή για επικοινωνία με την Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος σε Πραγματικό Χρόνο –μάθετε περισσότερα εδώ- ή απευθείας στο τηλέφωνο της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στα 210-6476464, 210-6476000.

Όχι κύριοι, δεν είμαστε μια χαμένη γενιά

Στην Αρχαία Ελλάδα υπήρχε μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στον ιδιώτη και στον πολίτη. Ιδιώτης ήταν αυτός που απείχε από τα κοινά, ενώ πολίτης αυτός που συμμετείχε. Μάλιστα ο Αριστοτέλης έλεγε ότι για να φέρει κάποιος την ιδιότητα του πολίτη πρέπει τα ενδιαφέροντά του να μην στρέφονται αποκλειστικά γύρω από το ατομικό του συμφέρον αλλά να εμπνέονται από την αξία της προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Αυτό το σπουδαίο ιδανικό φαίνεται σήμερα να έχει ατονήσει.
Η απαξίωση της πολιτικής, ιδίως από την πλευρά των νέων, έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο που κάθε δραστηριότητα, ανάμειξη και σχέση με την πολιτική αν δεν αντιμετωπίζεται καχύποπτα τότε σίγουρα δεν είναι κάτι που βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων μιας ικανοποιητικής μερίδας της νεολαίας. Πώς άραγε αντιμετωπίζεται ο εικοσάρης που επιλέγει να ασχοληθεί με τον φοιτητικό συνδικαλισμό; Πώς αντιμετωπίζεται ο νέος εργαζόμενος που επιλέγει να ασχοληθεί με την συνδικαλιστική οργάνωση του επαγγέλματός του; Γιατί εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, συμφοιτητές ή συνάδελφοι, γυρίζουν την πλάτη τους στην ενασχόληση με τα κοινά και στην προσπάθεια λύσης των προβλημάτων που τους αφορούν;
Η πηγή του προβλήματος φαίνεται ξεκάθαρη αν ξύσουμε την επιφάνεια των γεγονότων: Οι πρακτικές των κομματικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια, οι ιδεοληπτικές συνδικαλιστικές οργανώσεις και όλοι εκείνοι που ασχολούνται με την πολιτική ακριβώς και μόνο για να υπηρετήσουν ή να εξυπηρετήσουν ατομικά συμφέροντα και μάταιες φιλοδοξίες οδήγησαν και οδηγούν στην απαξίωση της ίδιας της ενασχόλησης με την πολιτική. Και καθόλου άδικα, αν συνυπολογίσουμε και το ευρύτερο κλίμα απαισιοδοξίας και ανασφάλειας, οι περισσότεροι νέοι αποστρέφονται την σύγχρονη κομματοκρατούμενη παρακμή που λιμνάζει στα στάσιμα νερά της πολιτικής -και βεβαίως του φοιτητικού -και όχι μόνο- συνδικαλισμού.
Στην Ελλάδα έχουμε σταματήσει να μιλάμε για την αξία συμμετοχής στα κοινά όχι μόνο γιατί πολλοί αποδοκιμάζουν τη δράση αυτή, αλλά κυρίως γιατί φοβόμαστε να βγούμε μπροστά, να πάρουμε πρωτοβουλίες από εμάς για εμάς, και κυρίως να κινητοποιήσουμε όλες τις δημιουργικές και προοδευτικές δυνάμεις της νεολαίας.
Αξίζει ή όχι να συμμετέχουμε; Η απάντηση δεν είναι καθόλου δύσκολη, δύσκολη όμως είναι η εξήγησή της. Συμμετοχή σημαίνει συνδιαμόρφωση της πολιτικής, σημαίνει αγώνας και προσπάθεια σχεδιασμού ενός καλύτερου «τώρα» αλλά και ενός καλύτερου «μετά». Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ο πολίτης συμμετέχει, σκέφτεται, συζητά και αποφασίζει για το μέλλον του. Αυτό όμως δεν το κάνει μόνος του ακριβώς γιατί οι σύγχρονες πολυμορφικές κοινωνίες μας βασίζονται στην αντιπροσώπευση, στην εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς και στη δράση τους.
Αλήθεια όμως, πόσο μας αρέσει να αφήνουμε τη μοίρα μας σε άλλους; Πόσο μας αρέσει να αποφασίζουν άλλοι για εμάς; Πόσο μας αρέσει να πετάμε με απερίγραπτη ευκολία στο κάλαθο των αχρήστων το σημαντικότερο δικαίωμα που έχουμε ως πολίτες; Γιατί άραγε ανεχόμαστε να μην στηρίζουμε αυτό που πιστεύουμε και να αφήνουμε άλλους να κάνουν τα πράγματα χειρότερα απ' όσο είναι, χωρίς καν να μας ρωτήσουν;
Πολύ συχνά ακούμε τη φράση: «Δεν είναι για μένα η πολιτική». Αν ξανασκεφτούμε όμως, τι όντως είναι πολιτική τότε γίνεται ξεκάθαρο ότι πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά να δρας, να παίρνεις πρωτοβουλίες και να προσπαθείς να βελτιώνεις την καθημερινότητά σου, τη δική σου, των συμπολιτών και των συμφοιτητών σου. Ακόμα και μια μικρή αλλαγή που συμβάλλει στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής είναι σημαντική, γιατί πάντα οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν από μικρά βήματα ακριβώς όπως μια σπίθα είναι αρκετή για να γιγαντώσει μια φωτιά.
Όσα κείμενα και να γραφτούν, όσες θεωρίες και να διατυπωθούν χωρίς την πράξη κάθε θεωρία είναι έωλη και ξεκρέμαστη -όπως ισχύει βέβαια και το αντίστροφο. Απλά στην εποχή μας λέμε πολλά, γράφουμε πολλά, άλλα πάντα γίνονται λίγα κι απ' τα λίγα γίνονται όσα συμφέρουν τους λίγους και εκείνους που προσπαθούν να προφυλάξουν ή να προωθήσουν τα δικά τους προνόμια.
Όχι! Ο πολίτης που προτιμά να κάτσει σπίτι του και να μην ασχοληθεί με τα κοινά δεν έγινε ξαφνικά απολιτίκ και δεν απαξίωσε την πολιτική. Όχι! Οι νέοι που αδιαφορούν δεν είναι άτομα δίχως κρίση, δίχως αναζητήσεις, δίχως διάθεση να μάθουν, να αλλάξουν, να αμφισβητήσουν, να αλλάξουν. Κάτι άλλο είναι εκείνο που φταίει. Κι αυτό, με μια πρόχειρη ματιά, είναι ίσως ότι οι πολίτες αποστασιοποιούνται ακριβώς γιατί δεν εμπνέονται να ασχοληθούν. Ποιος μιλάει σήμερα για ιδέες αλλά και ποιος έχει σήμερα απτές και συγκεκριμένες θέσεις για την υπέρβαση των μεγάλων κρίσεων που βιώνουμε; Φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει τη σημασία των αξιών και των αρχών που εμπνέουν τους πολίτες για να διεκδικούν διαρκώς μια καλύτερη Δημοκρατία, με περισσότερες ευκαιρίες και δικαιώματα για όλους. Κι αυτό προφανώς, το πληρώνουμε ανυπολόγιστα.
Το σημερινό πολιτικό προσωπικό ασχολείται πιο πολύ με το πώς θα διαβάλλει τον αντίπαλο, παρά με το πώς θα βελτιώσει την καθημερινότητα των πολιτών. Κανείς δεν λέει ξεκάθαρα σε τι πιστεύει και πως μπορεί να το υλοποιήσει στην πράξη. Η αδιαφορία των πολιτών είναι επακόλουθο της αδιαφορίας των ίδιων των πολιτικών για τους πολίτες.
«Από τη στιγμή που θα πει κανείς -για ό,τι αφορά το Κράτος-: Τι μ' ενδιαφέρει; Δεν ασχολούμαι... μπορούμε να πούμε ότι έχει γίνει το πρώτο βήμα για την παρακμή του κράτους αυτού» έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Η άποψη αυτή είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Ας αρχίσουμε να θεωρούμε το συμφέρον του κράτους μας ως προσωπική υπόθεση. Ας αρχίσουμε να βλέπουμε το ατομικό μας συμφέρον μέσα από το συλλογικό μας συμφέρον και όχι αντίστροφα! Όσο κάποιος πολίτης αδιαφορεί για τα κοινά και με περισσή ευκολία αναφωνεί «τι με νοιάζει εμένα» ας μην παραξενεύεται όταν βλέπει τα δικαιώματά του να καταπατώνται και να λιγοστεύουν διαρκώς. Αδιαφορώντας για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των άλλων ανοίγεται ο δρόμος για την καταπάτηση και του καθενός ξεχωριστά.
Η νέα γενιά, η δική μας γενιά, δεν έχει τα κατάλοιπα των προηγούμενων και -φευ!- δεν θέλουμε να τα αποκτήσει. Οι συνέπειες του εμφυλίου δεν μας έχουν επηρεάσει, και δεν θέλουμε να μας επηρεάσουν όπως συνέβαινε με προηγούμενες γενιές. Πολλοί έχουν σπεύσει να μας χαρακτηρίσουν ως «χαμένη γενιά» λόγω της οικονομικής κρίσης και των προβλημάτων της χώρας. Πολλοί μας έχουν χαρακτηρίσει γενιά της καφετέριας και του facebook.
Το λέμε όμως χωρίς περιστροφές: Ούτε χαμένη γενιά αισθανόμαστε, ούτε γενιά του καναπέ αλλά ούτε και γενιά του κούφιου πεζοδρομιακού «αγώνα». Η λογική της ήττας δεν μας ταιριάζει. Οι καταστάσεις έχουν αλλάξει και πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτές ακριβώς γιατί μόνο έτσι μπορούμε να τις αλλάξουμε. Οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας κάνουν τόσο αναγκαίο όσο ποτέ η γενιά μας να διαμορφώσει μια νέα συλλογική ταυτότητα, να θέσει νέους στόχους για τη χώρα, να παρουσιάσει το δικό της όραμα για μια προοδευτική Ελλάδα που θα πρωταγωνιστεί στην Ευρώπη και τον κόσμο και θα διεκδικεί καλύτερες συνθήκες ζωής για όλους τους πολίτες της.
Το στοίχημα της γενιάς μας είναι ακόμα ανοιχτό και απευθύνεται σε όλους όσοι θέλουν να σταματήσουν την κατάρρευση της χώρας, και να κάνουν κάτι για να ξαναδούν με αισιοδοξία το μέλλον. Μέλλον υπάρχει μόνο αν βγούμε μπροστά και πρωταγωνιστήσουμε στον αγώνα για μια ανοιχτή Ελλάδα μέσα σε μια ανοιχτή Ευρώπη Δημοκρατίας, ρεαλισμού και πραγματικής αλληλεγγύης -και το μέλλον αξίζει σ' όσους παλεύουν για να το αποκτήσουν!

Πηγη 

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

«Όταν δεν θα είμαι πια εδώ»: Έδωσε στον γιο του μια συμβουλή που θα την θυμάται για πάντα


Η συγκινητική ιστορία του συγγραφέα Rafael Zoehler σίγουρα θα σας συγκινήσει. Ο θάνατος είναι πάντα μια έκπληξη. Κανείς δεν τον περιμένει. Ακόμα και οι ασθενείς που βρίσκονται σε τελικό στάδιο, πάντα πιστεύουν ότι έχουν περισσότερο χρόνο. Ποτέ δεν πιστεύουν, ότι σήμερα μπορεί να είναι η μέρα που θα πεθάνουν. Δεν είμαστε ποτέ έτοιμοι. Ποτέ δεν υπάρχει η κατάλληλη στιγμή. Όταν θα έρθει η ώρα δεν θα έχουμε κάνει όλα όσα θέλαμε να κάνουμε. Το τέλος πάντα έρχεται απρόσκλητο και είναι μια σπαρακτική στιγμή για τις χήρες και μια βαρετή στιγμή για τα παιδιά, που ευτυχώς δεν καταλαβαίνουν ακριβώς τι συμβαίνει. Το ίδιο ακριβώς έγινε και με τον πατέρα μου. Βασικά, ο θάνατός του ήταν κάτι παραπάνω από ξαφνικός. Πέθανε στα 27 του. Στην ίδια ηλικία που έχουν πεθάνει και αρκετοί διάσημοι καλλιτέχνες. Ήταν νέος. Πολύ νέος. Ο πατέρας μου δεν ήταν ούτε καλλιτέχνης, ούτε διάσημος. Ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις. Πέθανε, όταν ήμουν πολύ μικρός και έτσι έμαθα τι είναι οι κηδείες. Ήμουν 8μιση χρονών, όταν πέθανε. Αρκετά μεγάλος, για να μου λείπει για το υπόλοιπο της ζωής μου. Αν είχε πεθάνει νωρίτερα δεν θα είχα αναμνήσεις και δεν θα πονούσα. Αλλά δεν είχα μπαμπά στην ζωή μου. Ο μπαμπάς μου ήταν ταυτόχρονα σοβαρός και διασκεδαστικός. Πριν με τιμωρήσει, έλεγε πάντα ένα ανέκδοτο. Με αυτόν τον τρόπο δεν ένιωθα τόσο άσχημα. Μου έδινε ένα φιλί στο μέτωπο πριν πέσω για ύπνο και εγώ με την σειρά μου κάνω το ίδιο στα δικά μου παιδιά. Με ανάγκασε να υποστηρίζω και εγώ την ίδια ποδοσφαιρική ομάδα με αυτόν και μου εξηγούσε τις απορίες μου καλύτερα από την μητέρα μου. Πως είναι δυνατόν να μην μου λείπει; Ποτέ δεν μου είπε, ότι πρόκειται να πεθάνει. Ακόμη και όταν βρισκόταν  διασωληνωμένος στο νοσοκομείο δεν είπε το παραμικρό. Αντίθετα, έκανε σχέδια για τον επόμενο χρόνο, παρόλο που γνώριζε, ότι μπορεί να μην ζει τον επόμενο μήνα. Τον επόμενο χρόνο θα πηγαίναμε για ψάρεμα, θα κάναμε ταξίδια και θα επισκεπτόμασταν μέρη που δεν είχαμε ξαναπάει. Ο επόμενος χρόνος θα ήταν καταπληκτικός. Ζούσαμε και οι δυο το ίδιο όνειρο. Είμαι σίγουρος, ότι πίστευε πως αυτό θα του φέρει τύχη, καθώς ήταν αρκετά προληπτικός. Το να κάνει σχέδια για το μέλλον ήταν που κρατούσε την ελπίδα του ζωντανή. Με έκανε να γελάω μέχρι το τέλος. Το ήξερε και δεν μου το είπε. Δεν ήθελε να με δει να κλαίω. Και ξαφνικά, ο επόμενος χρόνος τελείωσε πριν καλά καλά αρχίσει. Με πήρε η μαμά μου από το σχολείο και πήγαμε στο νοσοκομείο. Ο γιατρός μας ανακοίνωσε τα νέα και η μητέρα μου άρχισε να κλαίει, καθώς είχε μέσα της μια τελευταία ελπίδα. Όπως είπα και πριν, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ένιωσα το πλήγμα. Δηλαδή, δεν ήταν μια συνηθισμένη ασθένεια που θα μπορούσε να θεραπευτεί; Εκείνη την στιγμή μίσησα τον πατέρα μου, ένιωσα, ότι με είχε προδώσει. Ούρλιαζα από θυμό μέσα στο νοσοκομείο, ώσπου συνειδητοποίησα, ότι δεν ήταν ο μπαμπάς μου τριγύρω για να με βάλει τιμωρία, και άρχισα να κλαίω. Μετά ο μπαμπάς έκανε κάτι που μου απέδειξε για άλλη μια φορά πόσο καλός μπαμπάς ήταν. Μια νοσοκόμα, κρατώντας ένα κουτί στα χέρια της, ήρθε προς το μέρος για να με παρηγορήσει. Το κουτί ήταν γεμάτο σφραγισμένους φακέλους, με όλα τα σημαντικά γεγονότα της ζωής ενός ανθρώπου. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Είχα μπερδευτεί. Μετά η νοσοκόμα μου έδωσε ένα γράμμα, το μοναδικό που δεν ήταν μέσα στο κουτί. “Ο μπαμπάς σου μου ζήτησε να σου δώσω αυτό το γράμμα. Πέρασε όλη την βδομάδα για να τα γράψει και ήθελε να τα διαβάσεις. Να είσαι δυνατός”, μου είπε η νοσοκόμα. Ο φάκελος έγραφε: “Όταν δεν θα είμαι πια εδώ”. Τον άνοιξα. Γιε μου, Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα σημαίνει ότι έχω πεθάνει. Συγγνώμη. Ήξερα, ότι πρόκειται να πεθάνω. Δεν ήθελα να σου πω τι συμβαίνει. Δεν ήθελα να σε δω να κλαις. Νομίζω, ότι τα κατάφερα. Ένας άντρας που πρόκειται να πεθάνει έχει το δικαίωμα να φερθεί λίγο εγωιστικά. Όπως βλέπεις, λοιπόν, έχω ακόμα πολλά να σου μάθω. Στο κάτω κάτω είναι πολλά αυτά που δεν γνωρίζεις ακόμα. Γι’ αυτό, λοιπόν, σου έγραψα αυτά τα γράμματα, αλλά δεν πρέπει να τα ανοίξεις πριν να είναι η κατάλληλη στιγμή. Αυτή θα είναι η συμφωνία μας. Εντάξει; Με αγάπη, ο μπαμπάς P.s. Δεν έγραψα γράμματα για την μαμά. Αυτή έχει το αυτοκίνητό μου. Ο άσχημος γραφικός του χαρακτήρας με έκανε να σταματήσω να κλαίω. Το να εκτυπώσεις κάτι εκείνη την εποχή δεν ήταν και τόσο εύκολο. Ο ακαταλαβίστικος γραφικός του χαρακτήρας με ηρέμησε. Με έκανε να χαμογελάσω. Έτσι κάνουν οι μπαμπάδες. Ακριβώς, όπως το ανέκδοτο πριν την τιμωρία. Το κουτί αυτό έγινε το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου για μένα. Είπα στην μητέρα μου να μην το ανοίξει. Τα γράμματα αυτά ανήκαν σε εμένα και κανείς δεν είχε το δικαίωμα να τα διαβάσει. Ήξερα όλες τις σημαντικές ημερομηνίες απ’ έξω. Αυτές οι στιγμές, όμως, καθυστερούσαν και έτσι κάποια στιγμή ξέχασα τα γράμματα. Εφτά χρόνια αργότερα μετακομίσαμε σε ένα άλλο σπίτι και δεν είχα ιδέα που βρισκόταν το κουτί. Δεν μπορούσα να θυμηθώ με τίποτα. Λένε, ότι δεν μπορούμε να θυμηθούμε κάτι είναι επειδή δεν μας ενδιαφέρει. Αν κάτι χαθεί στην μνήμη μας, δεν σημαίνει ότι το χάσαμε, αλλά ότι δεν υπάρχει πια. Είναι σαν τα κέρματα, που εξαφανίζονται στις τσέπες του παντελονιού. Αυτό ακριβώς, λοιπόν, συνέβη. Τα εφηβικά μου χρόνια και ο καινούργιος φίλος της μαμάς μου, επιβεβαίωσαν αυτό που ο πατέρας μου ήξερε από καιρό. Η μητέρα είχε κάμποσους συντρόφους, αλλά ποτέ δεν είχα κανένα πρόβλημα. Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά θέλω να πιστεύω, ότι ο μπαμπάς μου ήταν ο έρωτας της ζωής της. Ωστόσο, ο τωρινός της φίλος, ήταν τελείως ανάξιος της. Πίστευα, ότι υποτιμούσε τον εαυτό της, όσο ήταν μαζί του, καθώς δεν την σεβόταν καθόλου. Της άξιζε κάτι καλύτερο από έναν τύπο που συναντούσε σε ένα μπαρ. Ακόμα θυμάμαι το χαστούκι που μου έδωσε, όταν είπα για πρώτη φορά την λέξη “μπαρ”. Παραδέχομαι, ότι μου άξιζε, αλλά το κατάλαβα μετά από χρόνια. Όταν έφαγα αυτό το χαστούκι, θυμήθηκα το κουτί και τα γράμματα του μπαμπά μου και ειδικά ένα συγκεκριμένο με τίτλο “Όταν θα έχεις τον πιο άσχημο καυγά με την μαμά σου”. Έκανα το δωμάτιό μου άνω κάτω για να το βρω και τελικά κέρδισα άλλο ένα χαστούκι. Βρήκα το κουτί μέσα σε μια βαλίτσα στην κορυφή της ντουλάπας. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα, ότι είχα ξεχάσει να διαβάσω το γράμμα, “Όταν δώσεις το πρώτο σου φιλί”. Μίσησα τον εαυτό μου γι’ αυτό και αποφάσισα, ότι θα ήταν το αμέσως επόμενο, που θα άνοιγα. Αμέσως μετά ήταν το γράμμα “Όταν κάνεις για πρώτη φορά έρωτα”, που ήλπιζα να ανοίξω σύντομα. Επιτέλους, βρήκα αυτό που έψαχνα. Τώρα ζήτησε της συγγνώμη. Δεν ξέρω ποιος φταίει και ποιος έχει δίκιο, αλλά ξέρω την μητέρα σου. Έτσι, μια ταπεινή συγγνώμη είναι ο καλύτερος τρόπος, για να το ξεπεράσετε. Και όταν λέω ταπεινή συγγνώμη, εννοώ να πέσεις στα πόδια της. Είναι η μητέρα σου και σε αγαπάει περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο. Ξέρεις τι τράβηξε, όταν αποφάσισε να γεννήσει φυσιολογικά, επειδή κάποιος της είπε, ότι αυτό θα ήταν καλύτερο για σένα; Έχεις δει ποτέ πως είναι οι γέννες; Χρειάζεσαι κάποια μεγαλύτερη απόδειξη αγάπης από αυτό; Ζήτα συγγνώμη. Θα σε συγχωρήσει. Με αγάπη, ο μπαμπάς σου. Ο μπαμπάς μου δεν ήταν κανένας σπουδαίος συγγραφέας, αλλά τα λόγια άσκησαν μεγάλη επιρροή πάνω μου. Τα λόγια αυτά έκρυβαν μεγαλύτερη σοφία από όλα όσα είχα ζήσει εγώ ως τότε στα 15 μου. Πήγα κατευθείαν στο δωμάτιο της μαμάς μου και άνοιξα την πόρτα. Έκλαιγα ήδη, όταν γύρισε το κεφάλι της και με κοίταξε στα μάτια. Έκλαιγε και αυτή. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι μου είπε. Μάλλον με ρώτησε τι θέλω. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι την πλησίασα, κρατώντας το γράμμα του πατέρα μου και την αγκάλιασα. Με αγκάλιασε και αυτή. Παραμείναμε και οι δυο σιωπηλοί. Λίγο αργότερα το γράμμα του πατέρα μου την έκανε να γελάσει. Συμφιλιωθήκαμε και μιλήσαμε λίγο για αυτόν. Μου είπε για τις πιο περίεργες συνήθειές του, όπως το να τρώει σαλάμι με φράουλες. Κατά κάποιον τρόπο ένιωθα, ότι ήταν και αυτός εκεί δίπλα μας. Εγώ, η μαμά μου, και ένα κομμάτι του μπαμπά μου, ένα κομμάτι χαρτί, που άφησε για εμάς. Ένιωθα λίγο καλύτερα. Λίγο καιρό μετά διάβασα το γράμμα “Όταν κάνεις για πρώτη φορά έρωτα”. Συγχαρητήρια γιε μου, Μην ανησυχείς, όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται όλο και καλύτερο. Η πρώτη φορά είναι πάντα κακή. Η δική μου πρώτη φορά ήταν με μια άσχημη γυναίκα…που την είχα πληρώσει γι’ αυτό. Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι, ότι θα ρωτήσεις την μαμά σου για όλη αυτή την διαδικασία, αφού διαβάσεις αυτό το γράμμα. Με αγάπη, ο μπαμπάς σου. Ο πατέρας μου με ακολουθούσε καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής μου. Ήταν πάντα μαζί μου, παρόλο που δεν ήταν κοντά μου. Τα λόγια του μου έδωσαν την δύναμη να ξεπεράσω πολλά από τα εμπόδια που εμφανίστηκαν κατά καιρούς στην ζωή μου. Πάντα έβρισκε ένα τρόπο να μου φτιάξει την διάθεση ή να με κάνει να δω τα πράγματα ξεκάθαρα σε εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Τα γράμματα “Όταν παντρευτείς” και “Όταν γίνεις πρώτη φορά πατέρας”, με συγκίνησαν όσο τίποτα άλλο. Τώρα θα καταλάβεις τι σημαίνει πραγματική αγάπη, παιδί μου. Θα καταλάβεις πόσο αγαπάς την γυναίκα σου, αλλά η πραγματική και αγνή αγάπη που θα νιώσεις για αυτό το μικρό πλασματάκι είναι απερίγραπτη. Δεν ξέρω αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι. Δεν είμαι μάντης. Διασκέδασε το. Ο χρόνος κυλάει πολύ γρήγορα, οπότε φρόντισε να μην λείπεις πολύ. Άλλαξε πάνες, κάνε μπάνιο το μωρό και γίνε πρότυπο για αυτό. Έχεις ότι χρειάζεται, για να γίνεις καταπληκτικός πατέρας. Το πιο οδυνηρό γράμμα που διάβασα στην ζωή μου ήταν το “Όταν πεθάνει η μαμά σου”. Ξέρω, ότι υπέφερε και αυτός, όταν το έγραφε. “Είναι δική μου τώρα.” Ανέκδοτο. Όπως ο κλόουν κρύβει την στεναχώρια του με το μακιγιάζ. Ήταν το μόνο γράμμα που δεν με έκανε να χαμογελάσω. Τηρούσα πάντα την συμφωνία που είχαμε κάνει με τον πατέρα μου. Δεν άνοιξα ποτέ κανένα γράμμα, πριν την κατάλληλη στιγμή. Τώρα που βρίσκομαι και εγώ στο νοσοκομείο διασωληνωμένος εξαιτίας του καρκίνου, ανοίγω το τελευταίο γράμμα που μου έγραψε, “Όταν έρθει και εσένα η ώρα σου”. Δεν θέλω να το ανοίξω. Φοβάμαι. Αρνούμαι να πιστέψω, ότι ήρθε το τέλος. Η ελπίδα που λέγαμε πριν. Κανείς δεν πιστεύει, ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει. Πήρα μια βαθιά ανάσα και άνοιξα τον φάκελο. Γεια σου γιε μου, Ελπίζω να είσαι γέρος πια. Ξέρεις αυτό είναι το πιο εύκολο από όλα τα γράμματα που σου έγραψα. Επίσης, ήταν το και το πρώτο που έγραψα. Ήταν το γράμμα, που θα με απελευθέρωνε από τον φόβο μου να σε χάσω. Νομίζω, ότι όλα ξεκαθαρίζουν, όταν πλησιάζεις τόσο κοντά στο τέλος. Είναι πιο εύκολο να μιλάς γι’αυτό. Τις τελευταίες μέρες μου στο νοσοκομείο σκεφτόμουν την ζωή που έζησα. Είχα μια πολύ σύντομη, αλλά ευτυχισμένη ζωή. Ήμουν ο πατέρας σου και ο σύζυγος της μητέρας σου. Τι περισσότερο θα μπορούσα να ζητήσω; Αυτό με έκανε να ηρεμήσω. Κάνε και εσύ το ίδιο. Η συμβουλή μου για σένα: Δεν χρειάζεται να φοβάσαι τίποτα. ΥΓ. Μου λείπεις.

Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο

Ο Επίκουρος δεν ακούστηκε στον καιρό του, αλλά ούτε και οι υστερινοί τον άκουσαν. Κατάκτησε χώρες μεγάλες όσο και οι χώρες του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, και μας έφτασαν μόνο μισόλογα γι’ αυτόν. Κανείς δεν έγραψε την ιστορία του. Εξαίρεση έξοχη ξεχωρίζει ξεχασμένος ο εξαίσιος Λουκρήτιος.
Οι μισοί από τους ανθρώπους που άκουσαν το όνομα του Επίκουρου, αγαθοί σαν τους μηλοκόπους στη θάλασσα, τόνε πήρανε για ακαμάτη.
Οι άλλοι μισοί, πονηροί και μπαλντατζήδες, ανιχνέψανε σωστά τον επαναστατικό του γόμο. Είδαν και τρόμαξαν τη μελλοντική του συγκομιδή. Και λάβανε μέτρα. Ο αδιάβαγος, είπανε. Ο χοιροβοσκός, ο βοϊδολάτης.
Γρήγορα άρπαξαν τα αξίνια τους και τα άλλα σύνεργα του νεκροθάφτη. Και σκέπασαν το τίμιο σώμα της γνώσης του Επίκουρου στα μαγιάπριλα και στους αηδονισμούς της σιωπής. Η χειροπιαστή στιγμή για τον άνθρωπο χάθηκε μέσα στα μάτια του.
Έτσι στερήθηκε η ανθρωπότητα τη μεγάλη ευκαιρία να εισέλθει στην τροχιά της ειλικρίνειας, της ευθύνης, της εντιμότητας και της εμορφιάς.
Οι σελτζούκοι του ιερατείου, του σχολειού και της πέννας κατηγόρησαν τον Επίκουρο τα πολλά τάχατες.
Πως απλοποίησε τάχατες τον κόσμο, γιατί ονόμασε τη χαρά, την ελαφράδα του και την ευεξία.
Πως παραγνόησε τάχατες τη χασοφεγγαριά της ζωής, γιατί αρνήθηκε το κακό, τις συφορές και τη λύπη. Πως εξευτίλισε τάχατες τα ευπρεπή του ανθρώπου, γιατί εκήρυξε:
  • Φάγετε και πιέτε, και ευφράνθητε· γιατί αύριο αποθνήσκετε.
Πως καταφρόνησε τάχατες τους σοφούς και τους δασκάλους, γιατί παίνεσε την αμεσότητα, τη φρεσκάδα, το βαθύπλουτο κάλεσμα της στιγμής και την αυτογέννητη γνώση. Πως εχλεύασε τα θεϊκά και τα όσια.
Πίσω από τα βλέφαρα του ύπνου του, όσο ο άνθρωπος ζει, αργοσαλεύουν όνειρα, πόθοι, εμορφιές, αλήθειες και πλάνες. Και σαν αποθάνει ο άνθρωπος, στις κόχες των κρανίων που χάσκουν ξελημεριάζουν οι αράχνες, οι σκορπιοί και οι σαύρες…
Εάν δεν είχε φράξει τη φωνή του Επίκουρου ο φόβος, η άγνοια και η μισανθρωπία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, η ιστορία θα ‘χε τραβήξει άλλο δρόμο. Αλλά τη γραμμή και την πορεία του κόσμου τη χαράξανε οι ντροπές μας: μια καρδιά που τουρτουρίζει, ένα μυαλό του προβατιού και της ύαινας, και η προέχουσα κοιλιά που τη βουρλίζουν οι βορβορυγμοί της.
Το κατώγι, ο φωταγωγός και το παραπόρτι του σπιτιού μας έκρυψαν την πρόσοψη, το στούντιο και το δώμα. Ήμασταν κάποτε από καλή γενιά. Εμείς οι γύφτοι.
Εάν ο Επίκουρος είχε περάσει – αλίμονο! μόνον οι Μήδοι περνούν – θα ‘χε κρατήσει στον κόσμο ένα λιτό είδος αντιθρησκείας. Η ενιαία συνείδηση δηλαδή της φυσικής γνώσης, της απλότητας, του σθένους, της εγκαρτέρησης και της κατάφασης. Όλα εκείνα που ο Επίκουρος τα είπε λεβεντιά, και ο Νίτσε στις μέρες μας χαρούμενη επιστήμη και πολλή ανθρωπιά.
Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη του πνεύματος.
Και η ευκαιρία χάθηκε.



Πολυχρόνιο
Δημήτρης Λιαντίνης

Αποφθέγματα για τον Χρόνο


Μην κοιτάζεις το ρολόι, κάνε ό,τι κάνει. Προχώρα. Sam Levenson


Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος. Ελληνική Παροιμία


Όταν δεν μπορείς να σβήσεις το χρόνο, τίποτα πια δε θα είναι το ίδιο. Νικολέτα Τσιλιβίτη


Ακόμα και τώρα που μιλάμε φεύγει ο ζηλιάρης χρόνος. Άδραξε τη μέρα και στο αύριο μη πιστεύεις! Οράτιος


Δεν υπάρχει χρόνος που να μην υπήρξε: Το τέλος και η αρχή είναι όνειρα. Αναξίμανδρος


Ζούμε με συναισθήματα, όχι με τις ώρες στο ηλιακό ρολόι. Θα έπρεπε να μετράμε το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς. Αριστοτέλης


Η θεωρία της σχετικότητας είναι η εξής: Μία ώρα κοντά σε μια ωραία γυναίκα μοιάζει να κρατάει ένα λεπτό. Ένα λεπτό κοντά σε μια άσχημη γυναίκα μοιάζει να κρατάει μία ώρα. Αϊνστάιν


Η ώρα προχωρά αργά για εκείνον που βιάζεται. Αναξιμανδρίδης


Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο. Ελληνική Παροιμία


Όταν η ψυχή δεν είναι στεναχωρημένη, μια μέρα ισοδυναμεί με χίλιους αιώνες, ενώ όταν οι σκέψεις είναι πλατειές η μικρή καλύβα χωράει όλο το σύμπαν. Χουν Τζι Τσεν


Ακόμη κι ένα σταματημένο ρολόι, δείχνει τη σωστή ώρα δυο φορές την ημέρα. Paulo Coelho


Παραπονιόμαστε διαρκώς ότι ο χρόνος κυλάει γρήγορα, όμως δε κάνουμε τίποτε άλλο από το να προσπαθούμε να βρούμε τρόπους για να σκοτώσουμε τον καιρό μας. Μαρσέλ Ασάρ


Να εξοικονομείς τον χρόνο σου, γιατί αν τον ξοδεύεις εκεί που δεν πρέπει, θα σου μείνει μετά λίγος χρόνος για εκεί που πρέπει. Περίανδος


Αν θέλεις να κάνεις καλή χρήση του χρόνου σου, θα πρέπει να γνωρίζεις, τι είναι σπουδαίο για σένα και να του αφιερώσεις την απερίσπαστη προσοχή σου. Lee Iacocca


Δεν έχει σημασία να είσαι απασχολημένος. Το ίδιο κάνουν και τα μυρμήγκια. Το θέμα είναι με τι είσαι απασχολημένος. Henry David Thoreau


Όποιος σκορπάει τον χρόνο του, δεν τον ξαναμαζεύει. Λαϊκή παροιμία


Τα άσχημα νέα, είναι ότι ο χρόνος πετάει. Τα καλά νέα είναι ότι εσύ είσαι ο πιλότος. Michael Altshuler


Στα νιάτα νομίζεις πως για την αγάπη χρειάζεται χώρος. Ύστερα από καιρό καταλαβαίνεις ότι για την αγάπη χρειάζεται χρόνος. Κασέεφ Ε.


Ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πώς θα το ξοδεύεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να το ξοδεύουν αυτοί για σένα. Carl Sandburg


Κάποιοι άνθρωποι δεν λογαριάζουν τα λεφτά τους μέχρι να τους τελειώσουν. Κάποιοι άλλοι κάνουν το ίδιο με το χρόνο τους. Βόλφγκανγκ Γκαίτε


Όταν είναι κανείς νέος, είναι πολύ νωρίς. Όταν είναι γέρος, είναι πολύ αργά. Διογένης


Το μισό μιας νίκης είναι η επιλογή του πεδίου μάχης. Το άλλο μισό είναι η επιλογή της κατάλληλης στιγμής. Jacques Deval


Ηδονή και δράση κάνουν το χρόνο να φαίνεται λίγος. Γουίλιαμ Σαίξπηρ


Ο χρόνος είναι δωρεάν, αλλά είναι ανεκτίμητος. Δεν σου ανήκει, αλλά μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις. Δεν μπορείς να τον αποταμιεύσεις, αλλά μπορείς να τον ξοδέψεις. Και από τη στιγμή που τον χάσεις, δεν μπορείς να τον πάρεις πίσω. Harvey Mackay


Ο χρόνος είναι πιο σημαντικός από το χρήμα. Μπορείς να βρεις παραπάνω λεφτά, αλλά δεν μπορείς να βρεις παραπάνω χρόνο. Jim Rohn


Τίποτε δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια ιδέα που έχει έρθει η ώρα της. Βίκτωρ Ουγκώ


Ο χρόνος είναι πολύ αργός γι’ αυτούς που περιμένουν, πολύ γρήγορος γι’ αυτούς που φοβούνται, πολύ μακρύς γι’ αυτούς που πονούν, πολύ σύντομος γι’ αυτούς που διασκεδάζουν, αλλά για τους ερωτευμένους, ο χρόνος είναι αιώνιος. Henry Van Dyke


Πλανιόμαστε όταν λέμε ότι καιρός περνάει. Ο καιρός στέκεται, εμείς περνάμε. Ταλμούδ, (Ιουδαϊκή Διδασκαλία)


Εάν δεν εκτιμήσεις την αξία του εαυτού σου, δεν θα εκτιμήσεις την αξία του χρόνου σου. Και αν δεν εκτιμήσεις την αξία του χρόνου σου, δεν θα κάνεις ποτέ τίποτε μ’ αυτόν. Scott Peck


Το χθες ήταν μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Το αύριο είναι μια μεταχρονολογημένη επιταγή. Το σήμερα είναι ζεστά λεφτά. Ανώνυμος


Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή. Φρήντριχ Νίτσε


Πάντα είναι ο κατάλληλος χρόνος για να κάνεις αυτό που είναι σωστό. Martin Luther King


Τα εννέα δέκατα της σοφίας είναι να είσαι σοφός την κατάλληλη στιγμή. Θεόδωρος Ρούζβελτ 


Όταν πρέπει να κάνει κανείς κάτι, ο πιο κατάλληλος χρόνος είναι πάντα τώρα! Φρανσουά Μιττεράν


Αν δεν μπορείς να βρεις χρόνο να το κάνεις σωστά, τότε πότε θα βρεις χρόνο να το τελειώσεις; John Wooden


Να μη βυθίζεσαι στο παρελθόν, να μην κάνεις όνειρα για το μέλλον, να επικεντρώνεις τη σκέψη σου στην παρούσα στιγμή. Βούδας


Η κοπέλα ελπίζει, η γυναίκα χαίρεται, η γριά αναπολεί. Βίκτωρ Ουγκώ

Ο χρόνος είναι ύπουλος δολοφόνος της νεότητας Μίλτων


Το πρόβλημα είναι ότι νομίζετε πως έχετε χρόνο Βούδας


Μια από τις χειρότερες χρήσεις του χρόνου είναι να κάνεις πολύ καλά κάτι που δεν χρειάζεται να γίνει καθόλου.
Bryan Tracy