Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Γιατί ορισμένα ναρκωτικά είναι απαγορευμένα, ενώ άλλα όχι;

Ποιος αποφάσισε και γιατί ορισμένα επιβλαβή ναρκωτικά να κυκλοφορούν ελεύθερα, ενώ άλλα να διώκονται ;
  Το γιατί κάποιες ουσίες είναι νόμιμες κι αποδεκτές κοινωνικά ενώ κάποιες άλλες όχι δεν έχει να κάνει πάντα με την εθιστική δράση ή την επικινδυνότητά τους. Η κατάχρηση αλκοόλ π.χ. βλάπτει αποδεδειγμένα πολύ περισσότερο από την κάνναβη κι έχει προκαλέσει σαφώς περισσότερους θανάτους από ό,τι το αέριο του γέλιου (αρκεί να λογαριάσει κανείς για πόσα τροχαία ευθύνεται), πλην είναι απολύτως νόμιμο και στηρίζει μια ολόκληρη βιομηχανία διασκέδασης. Το να ξαναβγεί, ωστόσο, στην παρανομία φαντάζει αδιανόητο. Η Εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ θέριεψε το λαθρεμπόριο, μαζί και τη Μαφία, ενώ αύξησε τα κοινωνικά προβλήματα και τους θανάτους από τις διάφορες «μπόμπες» που παρασκευάζονταν κρυφά και με αμφιλεγόμενες μεθόδους. Ακόμα και το τόσο ανθυγιεινό τσιγάρο, που για τόσα προβλήματα υγείας έχει κατηγορηθεί παραμένει νόμιμο και... αγρίως φορολογούμενο, παρότι το κάπνισμα έχει πια τεθεί «υπό διωγμό» στους δημόσιους χώρους. Θα είχαμε άραγε λιγότερους καρκινοπαθείς αν αύριο η νικοτίνη έβγαινε επίσης εκτός νόμου; Η ιστορική εμπειρία των απαγορευτικών πολιτικών λέει πως όχι. Να μη συζητήσουμε την περίπτωση που κάποιος θα πρότεινε την απαγόρευση της καφεϊνης... εκεί πια θα γίνει λαϊκή εξέγερση! Χάρη εξάλλου στο ελαφρύ αυτό - αλλά επίσης εθιστικό, έτσι; - διεγερτικό «παίρνει μπρος» κάθε πρωί ολόκληρος ο Δυτικός πολιτισμός (καφεϊνη έχει βέβαια και το τσάι που προτιμά η Ανατολή και η... Αγγλία, είναι όμως άλλη η «φτιάξη» του). Πολλά εκατομμύρια άνθρωποι εξάλλου, μέχρι και άτομα που δεν πάει ο νους σου είναι συστηματικοί χρήστες νόμιμων (και συχνά εξαρτησιογόνων) αντικαταθλιπτικών και βελτιωτικών διάθεσης τύπου Xanax – μια αγορά ευθέως ανταγωνιστική με εκείνη των παράνομων ψυχοδραστικών, με τους πελάτες της να απολαμβάνουν ανοχή και κατανόηση αντί του στίγματος και της περιθωριοποίησης . Σχεδόν έναν αιώνα πριν, η κάνναβη, η κοκαϊνη, ακόμα και το όπιο συνταγογραφούνταν ελεύθερα, σκευάσματά τους έβρισκες στα φαρμακεία, οι θεραπευτικές τους ιδιότητες μέχρι και για παιδιά διαφημίζονταν παντού. Ο Σίγκμουντ Φρόιντ π.χ. ήταν γνωστός χρήστης κόκας, η βασίλισσα Βικτώρια χρησιμοποιούσε διάλυμα κάνναβης ως παυσίπονο, ισχυρότερο αναλγητικό από το όπιο δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί. Ήταν στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα που τέτοιες ουσίες άρχισαν να απαγορεύονται σταδιακά. Και ενώ η τοξικότητα και η εθιστικότητα καθιστούν ιδιαίτερα επίφοβη τη συστηματική χρήση κοκαϊνης και οποίου (σκευάσματα του δεύτερου χορηγούνται βέβαια ακόμα σε σοβαρά περιστατικά), δεν συμβαίνει το ίδιο στην περίπτωση της κάνναβης. Η απαγόρευση της τελευταίας στις ΗΠΑ το 1937 (οι άλλοι ακολούθησαν) οφείλεται σε πολιτικούς και πολιτισμικούς λόγους - αρχικά και αντίπαλων βιομηχανικών συμφερόντων, όσο αφορά την κλωστική της ποικιλία- και όχι στη σχεδόν μηδενική της επικινδυνότητα. Μεγάλο ρόλο στη δαιμονοποίησή της έπαιξαν τα σκανδαλοθηρικά ΜΜΕ της εποχής σε συνδυασμό, φυσικά, με το συντηρητικό κατεστημένο κι έναν προτεσταντικών καταβολών πουριτανισμό που θεωρεί αμαρτία οτιδήποτε μπορεί να δίνει ευχαρίστηση σε έναν άνθρωπο, ακόμα κι αν δεν τον βλάπτει. Το «χόρτο» συνδέθηκε με τους περιθωριακούς, τους αλήτες, τους μαύρους ειδικά (ήδη από τη δεκαετία του '20), τους Μεξικανούς και τους Τζαμαϊκανούς μετέπειτα που μέσω αυτού διέφθειραν, λέει, την αγνή λευκή νεολαία. Οι πρόοδοι έκτοτε είναι μεγάλοι – εκτός από τις ΗΠΑ, η προσωπική χρήση κάνναβης επιτρέπεται σήμερα επίσης στην Αυστραλία, τον Καναδά καθώς και σε μια σειρά ευρωπαϊκές και λατινοαμερικανικές, κυρίως, χώρες. Στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση της καλλιέργειας της κλωστικής κάνναβης δρομολογείται ήδη η φαρμακευτική της χρήση, όμως ο δρόμος για την πλήρη αποποινικοποίηση  φαντάζει ακόμα μακρύς.   Δυο κορίτσια παίρνουν laughing gas φόρα παρτίδα σε ένα δρόμο του Ανατολικού Λονδίινου, όπου πωλείται ελεύθερα για τρεις λίρες το ένα Ακόμα μεγαλύτερη... αμαρτία είναι το να διευρύνει κανείς τα όρια της συνείδησής του και να αμφισβητεί το «κατεστημένο», το «τέρας» όπως το αποκαλούσαν οι Steppenwolf . Οι κραυγές των λαϊκών εντύπων και εκπομπών (γνωστότερη εμμονή, οι «τρύπιοι» που πηδούσαν από παράθυρα νομίζοντας ότι πετούν) και η σύνδεση των ψυχοδραστικών ουσιών με το κίνημα αμφισβήτησης έφεραν την απαγόρευση το 1966 του LSD. Φυσικά, ο κόσμος δεν σταμάτησε να καταναλώνει το απρόσμενο εύρημα του δρ. Άλμπερτ Χόφμαν που επηρέασε πλήθος καλλιτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες, ακόμα και κάποιους από τους πρωτοπόρους της πληροφορικής. Όπως όμως και στην περίπτωση της κάνναβης η παρανομία και η εξαιτίας αυτής έλλειψη έρευνας και σωστής πληροφόρησης αύξησε τα ρίσκα, γέμισε τις φυλακές, επέκτεινε την αστυνόμευση και «έστειλε», εντέλει, περισσότερο κόσμο.    «Μια από τα ίδια» και στην περίπτωση του «γκράαλ» της λεγόμενης χημικής γενιάς, του MDMA (έκσταση) που βγήκε στην παρανομία αφότου συνδέθηκε με την techno-house αντικουλτούρα στα μέσα της δεκαετίας του '80. Οι πρώτοι θάνατοι χρηστών – που φαίνεται πως οφείλονταν όχι τόσο στη δράση καθαυτής της ουσίας όσο στη μίξη της με αλκοόλ, τα σπασμένα σταφ, την αφυδάτωση ή σε προϋπάρχουσες παθολογικές περιπτώσεις – προκάλεσαν ένα κύμα «ιερής αγανάκτησης» για την «ανεύθυνη ελευθεριότητα» των νεαρών ρέιβερ και τον «χαμογελαστό θάνατο» στα βρετανικά λαϊκίστικα ΜΜΕ. Τα ελεύθερα πάρτι κυνηγήθηκαν και το MDMA μπήκε οριστικά στο στόχαστρο της Δίωξης το 1987. Εξακολουθεί, ωστόσο, να είναι από τις δημοφιλέστερες και σχετικά ασφαλέστερες ευφορικές ουσίες, όμως το λαθρεμπόριο, η παραπληροφόρηση και τη νοθεία να κάνουν τη χρήση του επίφοβη για τους αδαείς. Η αυτή ιστορία επαναλήφθηκε με την μεφεδρόνη («μιάο»). Πιο "light" από το MDMA, η ευφορική αυτή ουσία της οποίας σκευάσματα μπορούσες μέχρι πρότινος να βρεις και σε φαρμακεία απέκτησε γρήγορα κοινό, «κλέβοντας» κιόλα πελατεία από σκληρότερα drugs. Παρότι εδώ δεν έχει αναφερθεί ούτε ένας σχετιζόμενος θάνατος, ούτε υπάρχουν μαρτυρίες αξιοσημείωτης βλάβης, βγήκε εντέλει στην παρανομία πέντε χρόνια πριν. Γεγονός είναι ότι οι πολυέξοδοι, αιματηροί «πόλεμοι κατά των ναρκωτικών» έχουν αποδειχθεί χίμαρες. Παράλληλα, ένα ολόκληρο κύκλωμα (έμποροι, δικαστές, δικηγόροι, αστυνομικοί, τελωνειακοί, κρατικοί υπάλληλοι, στρατιωτικοί κ.λπ.) θησαυρίζει εκμεταλλευόμενο τις απαγορευτικές πολιτικές. «Σκούροι», μετανάστες και χαμηλά κοινωνικά στρώματα εξακολουθούν να στοχοποιούνται – μετά το «χόρτο», την πρέζα και την κόκα θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τις «επιδημίες» του κρακ, της μεταμφεταμίνης (crystal meth) και πιο πρόσφατα του σίσα – ουσίες ιδιαίτερα τοξικές που όμως έχουν μεγάλη ζήτηση όντας φτηνές και με τις «εναλλακτικές» πιο δυσεύρετες κι εξίσου παράνομες. Δεν ξέρω πόσο ευτοπική ή δυστοπική ακούγεται μια μελλοντική κοινωνία σαν του Φίλιπ Ντικ στα Τρία Στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς, στους πολίτες της οποίας όχι μόνο επιτρέπεται αλλά ενθαρρύνεται, σχεδόν επιβάλλεται η χρήση ουσιών γιατί έτσι μόνο παλεύονται οι αντίξοες συνθήκες μιας υπερθερμασμένης Γης και μιας σειράς αφιλόξενων, αυταρχικά κυβερνώμενων πλανητικών αποικιών. Ούτε θα πρότεινα σε κάποιον να ανοίξει παρτίδες με οποιαδήποτε ουσία προτού τουλάχιστον συνειδητοποιήσει ότι τα ντραγκς είναι πάντα πιο δυνατά κι ότι η πραγματικότητα σαν ξενερώνεις παραμένει αδυσώπητη. Υπάρχουν έπειτα πολλοί άλλοι ωφέλιμοι και υγιεινοί τρόποι να την «ακούς» - τέχνη, διαλογισμός, σπορ... Εκτιμώ, ωστόσο, ότι η (συχνά κατευθυνόμενη και καθόλου αγνών προθέσεων) αντιναρκωτική υστερία δημιουργεί συνήθως αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκώμενα, ότι κάθε ενήλικο άτομο δικαιούται να κάνει το – όποιο - κέφι του εφόσον δεν βλάπτει άλλους κι ότι το δικαίωμα στην έρευνα, τη γνώση και την επιλογή είναι – ή πρέπει να είναι - θεμελιώδη ανθρώπινα γνωρίσματα. «Πιστεύουμε ότι κάθε ενήλικος δικαιούται να λαμβάνει ό,τι ουσία επιθυμεί... Είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής. Φυσικά και υπάρχουν ρίσκα στην κατανάλωση ουσιών, το ίδιο όμως συμβαίνει κι όταν κάνεις extreme sports – σκέφτηκε κανείς να τα απαγορεύσει γι' αυτό το λόγο;», αναρωτιόταν εύλογα στον Guardian ο πρόεδρος της Ψυχεδελικής Εταιρίας του Λονδίνου Στίβεν Ράιντ. Ψέματα; Γεγονός είναι ότι ένας πότης μαλακών ουσιών που «ξεφεύγει» για λίγο συνήθως... ξαναβρίσκεται μόνος του, ενώ κάτι adrenaline junkies που πάνε και χάνονται σε άγρια βουνά κι ερημιές κινητοποιούν ολόκληρους σωστικούς μηχανισμούς! 



by vneos1987.blogspot

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Οι Ναρκισσιστές και οι Ψυχοπαθείς Μένουν Φίλοι με τους Πρώην τους

Νέα μελέτη υποστηρίζει ότι πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι συναναστρέφονται φιλικά με τους πρώην εραστές τους, είναι ναρκισσιστές και ψυχοπαθείς.


Για οποιονδήποτε έχει ποτέ αναρωτηθεί για το ποιο είδος ψυχοπαθή διατηρεί φιλική σχέση με τους/τις πρώην του/της, μια νέα μελέτη έχει βαλθεί να αποκαλύψει γιατί οι άνθρωποι με «χαρακτηριστικά σκοτεινής προσωπικότητας» (όπως ο ναρκισσισμός, η υποκρισία, ακόμα και η ψυχοπάθεια) διατηρούν σχέσεις μετά τον χωρισμό τους. Για πολλούς ανθρώπους, το να παραμείνουν φίλοι με έναν πρώην είναι αδιανόητο. Ακόμα και το Psychology Today προτρέπει το αναγνωστικό κοινό να μη συναναστρέφονται με τους πρώην διότι «είναι λιγότερο υποστηρικτικοί συναισθηματικά, λιγότερο βοηθητικοί, λιγότερο έμπιστοι και ενδιαφέρονται λιγότερο για την ευτυχία του άλλου ατόμου».
Στην έρευνα Staying friends with an ex: Sex and dark personality traits predict motivations for post-relationship friendship, (Μένοντας φίλοι με έναν πρώην: σεξ και χαρακτηριστικά σκοτεινής προσωπικότητας προβλέπουν κίνητρα για τη φιλία μετά από τη σχέση), οι ερευνητές Justin Mogilski και Lisa Welling του Πανεπιστημίου Όκλαντ, ζήτησαν από 860 συμμετέχοντες να απαριθμήσουν τα κίνητρά τους για να παραμείνουν σε φιλική σχέση με τους πρώην τους. Σύμφωνα με την Daily Mail, οι ερευνητές μελέτησαν και τους συμμετέχοντες στην έρευνα προκειμένου να καθορίσουν ποιος είχε χαρακτηριστικά σκοτεινής προσωπικότητας. «Παλιότερες μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που έχουν υψηλή βαθμολογία, ό,τι αφορά σ' αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι πολύ πιο πιθανό να επιλέγουν φίλους για στρατηγικούς λόγους και προτιμούν τις βραχυπρόθεσμες σχέσεις», ανέφερε η Daily Mail. Οι ερευνητές ήθελαν να ξέρουν εάν αυτό ίσχυε και για πρώην εραστές επίσης.

Για να αποσαφηνιστεί αυτό, ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να αξιολογήσουν κατά σπουδαιότητα τους λόγους για να διατηρήσουν σχέσεις με τους πρώην τους. Τις υψηλότερες βαθμολογίες έδωσαν εκείνοι που ένιωθαν πως οι πρώην σχέσεις τους ήταν «αξιόπιστες, έμπιστες και συναισθηματικής αξίας». Οι ερευνητές, όμως, διαπίστωσαν επίσης ότι οι συμμετέχοντες οι οποίοι είχαν «κριτήρια μιας σκοτεινής προσωπικότητας» ήταν πιο πιθανό να διατηρήσουν τις σχέσεις με τους πρώην για «πρακτικούς και σεξουαλικούς λόγους».
Ο ειδικός στον ναρκισσισμό δρ Tony Ferretti εξηγεί γιατί οι άνθρωποι με σκοτεινές προσωπικότητες –ειδικά οι ναρκισσιστές– θα ήθελαν να χαϊδεύονται με τα παγωμένα πτώματα των νεκρών σχέσεών τους. «Οι ναρκισσιστές μισούν να αποτυγχάνουν ή να χάνουν, οπότε θα κάνουν ότι μπορούν για να διατηρήσουν κάποια σχέση –εάν δεν ήταν δική τους η επιλογή για να την τελειώσουν», λέει. Μπορεί να βιώσουν ναρκισσιστικό τραύμα όταν απορριφθούν από έναν σύντροφο και έχουν δυσκολίες να τον αφήσουν να φύγει ή να αυτοθεραπευτούν από τη διάλυση της σχέσης».
Οι ερωτικές σχέσεις είναι σημαντικές για την ψυχολογική υγεία, εξηγεί ο δρ Ferretti, προσθέτοντας ότι οι στενοί δεσμοί προσφέρουν πολλά οφέλη. «Οι άνθρωποι που έχουν στενές και υγιείς σχέσεις είναι συνήθως πιο δραστήριοι σωματικά, πιο κοινωνικά διασυνδεδεμένοι, ζουν περισσότερο και είναι σωματικά πιο υγιείς» λέει, προσθέτοντας ότι εκείνοι που έχουν σχέση είναι λιγότερο πιθανό να καπνίσουν και έχουν την τάση να προσέχουν περισσότερο τη γενική υγεία τους. «Τα άτομα που είναι σε βαθιές, στενές, υγιείς και ερωτικές σχέσεις έχουν την τάση να είναι πιο ευτυχισμένοι», λέει ο δρ Ferretti. Με τέτοιο ευρύ κατάλογο οφελών, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι κάποιοι μπορεί να θέλουν να διατηρήσουν κοντά τους έναν πρώην σύντροφο ή να προσπαθήσουν να διεκδικήσουν ξανά αυτό που κάποτε μοιράζονταν μαζί.
Για τους ναρκισσιστές, όμως, υπάρχουν άλλα οφέλη στις σχέσεις, όπως εξηγεί ο δρ Ferretti και άλλα κίνητρα για να προσκολληθούν σε κάτι που έχει λήξει. Για παράδειγμα, ένας ναρκισσιστής μπορεί να αισθάνεται ότι η κοινωνική θέση του ή το status του ενισχύεται λόγω του συντρόφου του. Για αυτό, κάποιοι εγωμανιακοί αποκτούν «συζύγους τρόπαια», αναφέρει ο δρ Ferretti, συμπληρώνοντας ότι στο μυαλό του ναρκισσιστή, μια σύζυγος τρόπαιο αποτελεί βελτίωση στην αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό του. «Οι ναρκισσιστές έχουν τεράστιο όγκο υπερηφάνειας και δεν μπορούν να δεχθούν ότι άλλοι είναι με τους πρώην τους».
Ο δρ Ferretti συμφωνεί με τα ευρήματα στην έρευνα των Mogilski και Welling, υπενθυμίζοντας ότι οι τύποι σκοτεινής προσωπικότητας ενδιαφέρονται περισσότερο για το πώς οι σχέσεις μπορεί να τους είναι χρήσιμες και πως τέτοιοι άνθρωποι «μπορεί να μείνουν σε επαφή με τους πρώην για να έχουν πρόσβαση σε πολύτιμους πόρους. Επίσης, έχουν από μέσα πληροφορίες για τα τρωτά σημεία και τις αδυναμίες των πρώην τους και, άρα, μπορούν να τα εκμεταλλευτούν και να τους χειραγωγήσουν – κάτι που τους δίνει την αίσθηση της δύναμης και του ελέγχου», λέει.

by vneos1987.blogspot

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Ρόμπερτ Νατζέμυ: Στην αγάπη δεν πρέπει να υπάρχουν παιχνίδια στρατηγικής

Όσο περισσότερα περιμένουμε από τον άλλον τόσο πιο εξαρτημένοι είμαστε, τόσο πιο δύσκολο είναι να τον αγαπάμε σταθερά και τόσο πιο πολύ απογοητευόμαστε.

Αυτές οι απογοητεύσεις μπορούν να μας κάνουν να νιώθουμε στενοχώρια, αδικία, πίκρα, θυμό και μίσος απέναντι στον άνθρωπο που αγαπάμε. Τα αρνητικά αυτά συναισθήματα προέρχονται από το γεγονός ότι εξαρτιόμαστε από τον άλλον για να νιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε ασφαλείς, ελεύθεροι και πλήρεις.

Πάνω σ' αυτή τη βάση ξεκινάει ένα άλλο "παιχνίδι": θέλουμε να ελέγχουμε τον άλλον. Σε τι συνίστανται αυτά τα παιχνίδια ελέγχου; Τη μια παίζω το θύμα, την άλλη τον τρομοκράτη, την άλλη τον ανακριτή, την άλλη τον απόμακρο, και όλα αυτά για να καταφέρω δύο πράγματα: πρώτον, για να πάρω αυτά που θέλω από τον άλλον και, δεύτερον, για να εμποδίσω τον άλλον να πάρει αυτά που θέλει από εμένα, δηλαδή να μην τον αφήσω να με ελέγχει.

Τότε είναι που έχουμε χάσει το παιχνίδι. Έτσι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική αγάπη. Δημιουργείται μία σχέση όπου ο καθένας σκέφτεται τι θα κάνει και τι θα πει. Χάνεται η φυσικότητα. Χάνεται η γνήσια έκφραση που βιώναμε ως παιδιά, όταν λέγαμε αυτά που νιώθαμε και αυτά που σκεφτόμασταν. Και αρχίζουμε να διστάζουμε: "Να το πω έτσι; Να το πω αλλιώς; Πώς θα ενεργοποιήσω τις ενοχές του για να πετύχω αυτό που θέλω; Πώς με την κριτική μου θα καταφέρω να πάρω αυτό που θέλω;"

Μ' αυτό τον τρόπο απομακρυνόμαστε εντελώς από την αγάπη και μπαίνουμε στη διαπραγμάτευση των αναγκών, σε μια κατάσταση όπου ο καθένας προσπαθεί να πάρει από τον άλλον αυτό που του λείπει. Και τα παιδικά μας βιώματα δεν μας βοηθάνε καθόλου. Είναι πολύ πιθανό να έχουμε δει τους γονείς μας να παίζουν αυτά τα παιχνίδια, να μην επικοινωνούν μεταξύ τους, να καταπιέζουν τα συναισθήματά τους και τις ανάγκες τους, να απορρίπτουν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλον, ή να κατηγορούν εμάς. 

Όλα αυτά μας οδηγούν στο να σκεφτόμαστε αρνητικά για τις σχέσεις. Αναπτύσσουμε αρνητικές πεποιθήσεις όσον αφορά τις δυνατότητες των σχέσεων και τι σημαίνει μία σχέση. Έτσι δημιουργούνται μέσα μας συγκεκριμένοι φόβοι. Φοβόμαστε μήπως πονέσουμε και κυρίως, αυτό που φοβούνται πολλοί άνθρωποι, είναι μήπως εκφράσουν την αγάπη τους στον άλλον και αυτό ερμηνευτεί ως αδυναμία. Λέμε "μη δείξεις στον άλλον ότι τον χρειάζεσαι, μη του δείξεις αδυναμία, γιατί μπορεί να το εκμεταλλευτεί εις βάρος σου". 

Είναι αυτό αγάπη; Η μήπως είναι στρατηγική πολέμου; Στην αγάπη είσαι εντελώς ειλικρινής και είσαι ο εαυτός σου. Δεν μπορεί να φοβάσαι μήπως πληγωθείς. Στο κάτω-κάτω και τι έγινε αν πληγωθείς; Θα πεθάνεις; Όχι. Θα συνέλθεις. Χίλιες φορές καλύτερα να πληγωθείς, παρά να έχεις κλειστή την πόρτα της καρδιάς σου και να ζεις στο φόβο.

*Απόσπασμα από ομιλία του Ρόμπερτ Η. Νατζέμυ.
Σύνταξη κειμένου: Νίκος Μπάτρας


by vneos1987.blogspot

Η Γλώσσα μας και η αίσθηση της γεύσης

Η γλώσσα είναι ένας μυς που κινείται προς πολλές κατευθύνσεις για να μασάτε, να καταπίνετε και να μιλάτε. Μ’ αυτήν επίσης καθαρίζετε τα χείλη και τα δόντια σας. Δεν είναι λεία, αλλά καλύπτεται από μικρές προεξοχές (θηλές), στις οποίες βρίσκονται τα γευστικά κύτταρα. Αυτά ανιχνεύουν τη νοστιμάδα στα φαγητά και τα ποτά.


Περιοχές γεύσης

Καθετί που βάζετε στο στόμα είναι μείγμα τεσσάρων γεύσεων: του ξινού, του πικρού, του γλυκού και του αλμυρού. Διαφορετικά μέρη της γλώσσας, με τη βοήθεια των γευστικών κυττάρων, ανιχνεύουν αυτές τις γεύσεις. Οι πικρές γεύσεις ανιχνεύονται στο πίσω μέρος, οι ξινές στα πλαϊνά άκρα, οι γλυκές στην άκρη και οι αλμυρές ακριβώς διπλά στην περιοχή όπου ανιχνεύονται οι γλυκές.
Τα νεύρα που βρίσκονται σε αυτές τις περιοχές και αντιστοιχούν στο κάθε γευστικό αίσθημα , μεταφέρουν τις πληροφορίες στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος αναγνωρίζει κατά πόσο η γεύση είναι γλυκιά, αλμυρή, ξινή ή πικρή και το σώμα αντιδρά ανάλογα.
Συνήθως οι ξινές γεύσεις δεν είναι αποδεκτές, ενώ οι γλυκές γεύσεις είναι γενικά ελκυστικές για τον άνθρωπο. Για βάλε λίγο το μυαλουδάκι σου να δουλέψει. Προτιμάς να γευτείς ένα λεμόνι ή μια σοκολάτα!

Άλλες λειτουργίες της γλώσσας

Ακόμη, η γλώσσα εξυπηρετεί και την αφή. Μπορεί να διακρίνει, αν κάτι που μπήκε στο στόμα, είναι ζεστό ή κρύο, αιχμηρό, σκληρό ή μαλακό, ομαλό ή ανώμαλο. Έτσι πολλές φορές μας προειδοποιεί για επικίνδυνα πράγματα, που συμβαίνει να βρίσκονται στην τροφή μας.
Εκτός από τις πιο πάνω λειτουργίες, η γλώσσα είναι το κύριο όργανο που διαμορφώνει την ομιλία. Με τις διάφορες κινήσεις, που κάνει στο στόμα, βοηθά στη διαμόρφωση των διαφόρων φθόγγων.

Τι είδη τροφών πρέπει να αποφεύγουμε;

Τα πολύ ζεστά και πολύ κρύα φαγητά προκαλούν ζημιά στα γευστικά κύτταρα και πρέπει να τ’ αποφεύγουμε. Πρέπει ν’ αποφεύγουμε, επίσης, τα πολύ δυνατά μπαχαρικά και άλλα παρόμοια προϊόντα.


Η γεύση αλλάζει με την ηλικία
Οι γευστικοί κάλυκες εμφανίζονται αρχικά όταν ένα έμβρυο είναι επτά ή οκτώ εβδομάδων και λειτουργούν από το τρίτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Ποικίλες γεύσεις και «γευστικές αισθήσεις» διαβιβάζονται στο έμβρυο μέσω του αμνιακού υγρού. Τα βρέφη φαίνεται να αντιλαμβάνονται τις πρωταρχικές γεύσεις σε διαφορετικό βαθμό. Τα βρέφη που θηλάζουν εκτίθενται πρόωρα σε ποικίλες γεύσεις, επειδή το μητρικό γάλα φέρει τη γεύση των τροφίμων και των καρυκευμάτων που τρώγονται από τη μητέρα. Αποτελεί αντικείμενο τρεχουσών ερευνών αν αυτή και άλλες πρόωρες γευστικές εμπειρίες έχουν επιπτώσεις στις προτιμήσεις τροφίμων αργότερα στη ζωή.
Η γεύση μειώνεται με την ηλικία
Γύρω στην ηλικία των 60, ακόμη και υγιείς άνθρωποι αρχίζουν να εμφανίζουν μια μέτρια πτώση στην αντίληψη της γεύσης και πιο έντονη εξασθένιση της όσφρησης.
Οι εξασθενημένες γεύση και όσφρηση έχουν συχνά ως αποτέλεσμα εξασθενημένη όρεξη, η οποία θέτει τους ηλικιωμένους σε κίνδυνο υποσιτισμού, απώλειας βάρους και αυξημένης επιρρέπειας σε ασθένειες. Η ενίσχυση των γεύσεων των τροφίμων και η παροχή τροφίμων με ευχάριστη υφή στους ηλικιωμένους μπορούν να ενισχύσουν την όρεξή τους και να βοηθήσουν να βελτιωθεί η διατροφική και ανοσολογική κατάστασή τους. Μια πιθανότητα για να αυξηθεί η «γευστική αίσθηση» των τροφίμων είναι η χρήση χυμών φρούτων, καρυκευμάτων και βοτάνων.

 πηγή eufic.org

by vneos1987.blogspot

Η χημική εξήγηση του έρωτα

Ο έρωτας αποτελεί το πιο ανεξήγητο συναίσθημα: Ποιητές έχουν ξενυχτήσει στα παράθυρα κοιτώντας το φεγγάρι και τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για να τον υμνήσουν. Ωστόσο η επιστήμη έχει την απάντηση στο «τι είναι έρωτας», τουλάχιστον στο πρακτικό μέρος, όσο για το θεωρητικό, ας αφήσουμε τους φιλόσοφους στο ροζ σύννεφο τους.


Τα βέλη του στρουμπουλού σκανταλιάρη φτερωτού θεού, τελικά δεν είναι και τόσο αόρατα, αφού έχουν κάποιες συγκεκριμένες επιπτώσεις οι οποίες, σύμφωνα με τους επιστήμονες χωρίζονται σε τρία συγκεκριμένα στάδια που στην κορύφωσή τους οδηγούν στην αγάπη και την αιώνια αφοσίωση στο έτερον ήμισυ

Στάδιο Πρώτο: Η Σεξουαλική Επιθυμία

Ο Σόπεναουερ υποστήριζε ότι ο έρωτας συνδέεται καθαρά με την πρωτόγονη ανάγκη για αναπαραγωγή κι έτσι σ' αυτό το πρώτο στάδιο, μας οδηγούν τα ένστικτα και συγκεκριμένα οι σεξουαλικές ορμόνες της τεστοστερόνης και του οιστρογόνου. Η τεστοστερόνη, αντίθετα με ότι πιστεύουν πολλοί, δεν περιορίζεται μόνο στους άνδρες, αλλά υπάρχουν και στις γυναίκες σε μικρότερες σαφώς ποσότητες. Αυτές οι ορμόνες ευθύνονται για την «πρώτη κίνηση»: την προσέγγιση του «θηράματος»


Στάδιο Δεύτερο: Η Έλξη

Κι εδώ αρχίζει το καρδιοχτύπι. Μια ομάδα από νευροδιαβιβαστές που ονομάζονται μονοαμίνες φέρνουν τα πάνω κάτω στον οργανισμό μας και εξηγούν γιατί τρελαινόμαστε έτσι όταν ερωτευόμαστε:


Η ντοπαμίνη η οποία επίσης ενεργοποιείται από τη κοκαΐνη και τη νικοτίνη


• Η νορεπινεφρίνη, διαφορετικά γνωστή ως αδρεναλίνη. Ξεκινά να μας ιδρώνει και να αυξάνει τους καρδιακούς ρυθμούς μας.


• Η σεροτονίνη. η κατεξοχήν χημική ουσία που συνδέεται με την αίσθηση της ευφορίας, ενώ έχει και άλλες δράσεις, όπως η ρύθμιση της πρόσληψης τροφής, της θερμοκρασίας


Αν τα καλοσκεφτούμε αυτά, εξηγούν με μεγάλη ακρίβεια γιατί όταν «ερωτευόμαστε» μας κόβεται η όρεξη έχουμε ταχυπαλμία και φερόμαστε σαν να είμαστε υπό την επήρεια ουσιών


Στάδιο Τρίτο: Η Σχέση

Ωραία, προσεγγίσαμε και πιάσαμε το θύμα, τώρα μένει να δούμε αν μπορούμε να το κρατήσουμε., δηλαδή με άλλα λόγια, αν η σχέση μπορεί να κρατήσει. Η σχέση έχει επίσης ως υποσυνείδητο στόχο την αναπαραγωγή και τη δημιουργία «αγέλης». Σημαντικό σε αυτό το στάδιο είναι οι δύο ορμόνες που απελευθερώνονται από το νευρικό σύστημα, οι οποίο θεωρούνται ότι παίζουν ρόλο στην κοινωνικές σχέσεις:


Η ωκυτοκίνη. Απελευθερώνεται από τον αδένα του υποθάλαμου κατά τη διάρκεια της γέννησης του παιδιού που επίσης βοηθά το στήθος να παράγει γάλα. Βοηθά στην δημιουργία ισχυρού δεσμού μεταξύ μητέρας και παιδιού. Αυτό επίσης απελευθερώνεται και από τα δύο φύλα κατά τη διάρκεια του οργασμού και θεωρείται ότι προωθεί το δεσμό όταν οι ενήλικες είναι οικείοι. Η θεωρία λέει ότι όσο περισσότερο σεξ κάνει το ζευγάρι τόσο πιο ουσιαστικός και δυνατός γίνεται ο δεσμός τους.


• Vasopressin: η ορμόνη αύξησης πίεσης παίζει μεγάλο ρόλο στη μακροχρόνια δέσμευση. Πρόκειται για ένα σημαντικό ελεγκτή του νεφρού και ο ρόλος της στις μακροχρόνιες σχέσεις ανακαλύφθηκε όταν οι επιστήμονες εξέτασαν το αρουραίο του λιβαδιού.


Εν κατακλείδι, συνολικά 12 τομείς του εγκεφάλου συνεργάζονται και κυριολεκτικά βομβαρδίζουν τους «ερωτευμένους» με χημικές ουσίες, οι οποίες αν λειτουργήσουν σωστά και συμβαδίσουν και στα δύο φύλα πετυχαίνουν τον τελικό τους στόχο που υποσυνείδητα είναι το ζευγάρωμα και η αναπαραγωγή του είδους.


Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί μία χαριτωμένη παρουσίαση των στοιχείων που αναφέραμε παραπάνω:







Πηγη

by vneos1987.blogspot

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Το Ένζυμο της Αθανασίας



Το 2009 ήταν μια δύσκολη χρονιά, έκλεισε όμως με ένα γεγονός που θεωρώ ότι δεν έτυχε της σημασίας που του πρέπει.

Το Δεκέμβριο του 2009 πραγματοποιήθηκε, όπως κάθε χρόνο, η τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ. Το βραβείο του Προέδρου των ΗΠΑ τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας και επισκίασε τα υπόλοιπα βραβεία.

Το φετινό όμως Νόμπελ της ιατρικής είναι μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης! 

Το μοιράστηκαν 3 επιστήμονες που έλυσαν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της βιολογίας σχετικά με την αντιγραφή και την προστασία των χρωμοσωμάτων.

Με απλά λόγια οι ανακαλύψεις αυτές μας επιτρέπουν να εμβαθύνουμε στη λειτουργία του DNA και να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς που προκαλούν τη νόσο, τη φθορά και το γήρας.

Γιατί γερνάμε

Από τη στιγμή της σύλληψης του, κάθε ανθρώπινος οργανισμός, ξεκινάει μια πορεία στο χρόνο που τον οδηγεί στη γήρανση του και τελικά στο θάνατο.

Τα κύτταρα μας δεν παραμένουν τα ίδια κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Στη πλειοψηφία τους, διαιρούνται και αντικαθιστούν όσα έχουν φθαρεί. Η συχνότητα της διαίρεσης και της αντικατάστασης διαφέρει  από όργανο σε όργανο. Οι διαιρέσεις όμως και αντικαταστάσεις δεν μπορούν να συμβαίνουν επ’ άπειρο. Υπάρχει ένα όριο. 

Το 1961 ο Leonard Hayflick προσδιόρισε ότι τα κύτταρα μας έχουν ένα συγκεκριμένο όριο σχετικά με τις διαιρέσεις που μπορούν να πραγματοποιήσουν. Αυτός ο αριθμός ονομάζεται όριο του Hayflick και προσδιορίζει και τη διάρκεια ζωής μας.

Σε κάθε διαίρεση τα κύτταρα μας γερνούν και πλησιάζουν το όριο τους.

Τα δερματικά κύτταρα ενός βρέφους, για παράδειγμα, μπορούν να πολλαπλασιαστούν 80-90 φορές ακόμη, ενώ τα δερματικά κύτταρα ενός ενήλικα ηλικίας 70 ετών, μπορούν να πολλαπλασιαστούν 20-30 φορές.

Γιατί όμως μετά από κάθε κυτταρική διαίρεση τα κύτταρα μας δεν είναι ίδια με το κύτταρο από το οποίο προήλθαν, είναι όμως πιο γερασμένα και έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αρρωστήσουν και να πεθάνουν;

Ο λόγος για τον οποίο γίνεται αυτό είναι η φυσική επιλογή. Ανά είδος είναι τόση η διάρκεια ζωής όση χρειάζεται για να μπορέσει το συγκεκριμένο είδος να προσαρμοστεί στις αλλαγές και να βελτιώσει τις πιθανότητες επιβίωσης του. Σε κάθε γενιά επιβιώνουν περισσότερο εκείνοι οι οργανισμοί που προσαρμόζονται καλύτερα στις συγκεκριμένες συνθήκες.

Τελομερή

Ο μηχανισμός που ρυθμίζει τη σταδιακή γήρανση των κυττάρων μας βρίσκεται στην άκρη των χρωμοσωμάτων (πορτοκαλί μέρος, βλ. εικόνα). Ονομάζεται τελομερές από τις λέξεις ( τέλος-) και ( -μέρος).

Το κάθε τελομερές, κατά τη σύλληψη, έχει μήκος 15.000 μονάδες (βάσεις). Σε κάθε διαίρεση ένα μέρος από αυτές τις βάσεις δεν αντιγράφεται και έτσι σταδιακά το μήκος των τελομερών μειώνεται. Σε κάθε διαίρεση του κυττάρου, τα τελομερή μικραίνουν, μέχρι τελικά να χάσει το κύτταρο τη δυνατότητα να πολλαπλασιάζεται και πεθαίνει. Τα χρωμοσώματα μας σε κάθε αντιγραφή χάνουν ένα κομμάτι, όπως συμβαίνει και στο παράδειγμα με τον εργάτη που πατά πάνω στο τοίχο που χτίζει.

Ένα μεγάλο μέρος χάνεται κατά τη διάρκεια της εμβρυικής περιόδου. Στη γέννηση το μήκος των τελομερών των χρωμοσωμάτων μας έχει ήδη μειωθεί στις 10.000. Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, καθώς τα κύτταρα διαιρούνται, το μήκος των τελομερών συνεχίζει να μειώνεται και όταν φτάσει στις 5.000 τότε πεθαίνουμε.

Τα τελομερή είναι ένας προστατευτικός μηχανισμός και προωθούν την σταθερότητα του DNA μας. Η φθορά τους είναι ένας κεντρικός παράγοντας στη πρόκληση του γήρατος.  

Η μείωση του μήκους των τελομερών αναδεικνύεται ως προγνωστικός δείκτης για την ανάπτυξη νόσου και την πορεία νοσημάτων συμπεριλαμβανομένων διαφόρων μορφών καρκίνου.


Το ένζυμο της Αθανασίας

Στο σώμα μας όμως υπάρχει και ένα ένζυμο που αναστέλει τη συρρίκνωση των τελομερών, η τελομεράση.

Τα τελομερή δημιουργούνται και διατηρούνται από το ένζυμο της τελομεράσης, το οποίο έχει βαπτιστεί και «ένζυμο της αθανασίας» λόγω του ρόλου του στην κυτταρική γήρανση και στον καρκίνο.

Η τελομεράση επιμηκύνει τα τελομερή, επιβραδύνει και είναι πιθανό να αναστέλλει τη γήρανση των κυττάρων.

Επιστήμονες στο χώρο της μοριακής βιολογίας ερευνούν για την ανεύρεση ουσιών που ενεργοποιούν την τελομεράση με σκοπό να αναστείλουν το γήρας. Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη οι πρώτες πιλοτικές έρευνες σε ανθρώπους, της πρώτης ουσίας που ενισχύει τη δράση της τελομεράσης.

Οι εξελίξεις σε αυτό τον τομέα της μοριακής βιολογίας στο άμεσο μέλλον αναμένονται εντυπωσιακές.

Πρόσφατες έρευνες μας δείχνουν ότι παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής μας επηρεάζουν αρνητικά τη δράση της τελομεράσης. Αλλαγές στο τρόπο ζωής μας αυξάνουν σημαντικά τη δράση της τελομεράσης και ενισχύουν τους διορθωτικούς μηχανισμούς στα ανθρώπινα κύτταρα.

Παράγοντες που ενεργοποιούν τη δράση της τελομεράσης                 

-    Η διατήρηση χαμηλών επιπέδων Ομοκυστεΐνης (εξέταση που μας
      δείχνει το βαθμό οξειδωτικού στρες).
-    Η βιταμίνη C
-    Η άσκηση
-    H Υπεροξειδική Δισμουτάση (SOD), ένα πολύ ισχυρό φυσικό
     αντιοξειδωτικό ένζυμο που παράγεται στο εσωτερικό των κυτττάρων μας.

Μέχρι την ευρεία εφαρμογή των ουσιών που θα ενισχύουν τη δράση της τελομεράσης οι παραπάνω παράγοντες και ένας φυσικός τρόπος ζωής είναι σημαντικά βήματα για την επίτευξη βέλτιστης υγείας.




Πηγές:

by vneos1987.blogspot

Αυτό είναι το ελιξήριο της νεότητας: Ερευνητές βρήκαν τη συνταγή που «παγώνει» το χρόνο

Η φθορά του χρόνου και η σταδιακή γήρανση του σώματος, είναι ένα ζήτημα που κατά καιρούς έχει απασχολήσει πολύ τους αισθητικούς και τους ερευνητές, οι οποίοι αναζητούν το μαγικό ελιξήριο που θα μπορέσει να ανατρέψει ή να φρενάρει αυτή τη διαδικασία. Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το μυστικό συστατικό βρίσκεται στο σώμα μας.
Σύμφωνα με τρεις πρόσφατες έρευνες, η έγχυση αίματος νεαρών ποντικών στο σώμα των ηλικιωμένων, φαίνεται ότι μπορεί να αντιστρέψει πολλές από τις ψυχικές και σωματικές βλάβες του γήρατος.
Οι τρεις μελέτες, που δημοσιεύτηκαν ταυτόχρονα στο περιοδικό Nature Medicine and Science, αποδεικνύουν αναζωογονητική επίδραση στη μνήμη, τη μυϊκή δύναμη, την αντοχή και την αίσθηση της όσφρησης.
Οπως επισημαίνουν οι ερευνητές, υπάρχουν παράγοντες στο νέο αίμα που δημιουργούν μία μορφή αναγέννησης στα ζώα μεγαλύτερης ηλικίας. Εκτός από την αντιστροφή της κανονικής φθοράς της γήρανσης, οι μελέτες δείχνουν ότι το νέο αίμα μπορεί να βοηθήσει να αντιστραφεί η μείωση της γνωστικής λειτουργίας που σχετίζεται με την ηλικία, όπως η νόσος του Αλτσχάιμερ.
«Οι αλλαγές είναι εκπληκτικές όσον αφορά την αναζωογόνηση των ποντικών, τόσο στην περιφέρεια του σώματος και στον εγκέφαλο», δήλωσε ο Ρούντολφ Τάνζι, καθηγητής νευρολογίας στο Χάρβαρντ και διευθυντής Γενετικής και Γήρανσης στην Ερευνητική Μονάδα στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα.
Η μελέτη στο περιοδικό Nature Medicine , η οποία διεξήχθη από τον Σαούλ Βιλέδα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Σαν Φρανσίσκο, τον Τόνι Βις-Κόρει στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και τους συνεργάτες τους, βασίζεται σε προηγούμενες εργασίες που έδειξαν ότι το νεαρότερο αίμα θα μπορούσε να διεγείρει την ανάπτυξη βλαστικών κυττάρων του εγκεφάλου και νέων νευρώνων, ενώ η παροχή «ηλικιωμένου» αίματος σε νεαρά ποντίκια μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα, αλλοιώνοντας τις γνωστικές ικανότητες τους.
Όπως περιγράφεται στο έγγραφο Nature Medicine, οι ερευνητές χορήγησαν μέσω ένεσης στα ηλικιωμένα ποντίκια το πλάσμα του αίματος νέων ποντικών, δηλαδή το κιτρινωπό υγρό βάσης του αίματος όπου περιλαμβάνονται οι πρωτεΐνες και άλλα βασικά συστατικά.
Οσο για το μαγικό συστατικό συστατικό της αντιγήρανσης, πρόκειται για πρωτείνη. Οι πρωτεΐνες απενεργοποιούνται με τη θερμότητα και όταν οι επιστήμονες χορήγησαν ζεστό πλάσμα αίματος στα ηλικιωμένα ποντίκια δεν παρατηρήθηκε καμία βελτίωση αποδεικνύοντας έτσι ότι το μυστικό ήταν στις πρωτεΐνες.
Η «μαγική» πρωτεΐνη ονομάζεται GDF11 και ήταν ήδη γνωστό ότι μειώνει τα συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας που σχετίζονται με την γήρανση. Αλλά στοιχεία έδειξαν ότι η GDF11 έχει παρόμοια επίδραση και σε άλλους ιστούς, ιδίως στους σκελετικούς μύες και στον εγκέφαλο.
«Αυτό σημαίνει ότι η πρωτεΐνη αυτή πραγματικά ενεργεί με συντονιστικό τρόπο στους ιστούς» εξηγούν οι ερευνητές και ότι νέα φάρμακα θα μπορούσαν να αναπτυχθούν με στόχο μια «ενιαία κοινή πορεία» αντιμετωπίζοντας δυσλειτουργίες, μυϊκή αδυναμία, νευροεκφυλισμό, και καρδιακές νόσους που σχετίζονται με την ηλικία.



 Πηγή 



Το Ένζυμο της Αθανασίας





by vneos1987.blogspot