Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Δεν χρωστάς εξηγήσεις σε κανέναν, 8 περιπτώσεις

Σε μία εποχή που όλοι έχουν γνώμη για όλους, είναι πανεύκολο να γίνεις αντικείμενο σχολιασμού για όσα επιλέγεις να κάνεις, να δώσεις, να πεις. Και, τις περισσότερες φορές, όταν δέχεσαι κριτική (και δη όταν πρόκειται για κακεντρεχή σχόλια ή αδιάκριτες ερωτήσεις), νιώθεις την ανάγκη να "αμυνθείς". Τις περισσότερες φορές καταλήγεις να δικαιολογείσαι. Ε λοιπόν όχι. 
Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό. Όπως:  

1. Γιατί δεν είχες χρόνο

Καλό είναι να βρεις ποιοι άνθρωποι στη ζωή σου αξίζουν τον χρόνο σου και ποιοι όχι. Ναι, ίσως αυτό ακούγεται πολύ αυστηρό, αλλά όταν έχεις κάτι πολύτιμο αξίζει -αν μη τι άλλο- να το προφυλάσσεις. Ξέρεις ποιος αξίζει όλο σου το χρόνο; Εσύ. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι εγωίστρια, αλλά ότι ξέρεις να βάζεις προτεραιότητες. 

2. Γιατί δεν συμφώνησες σε κάτι 

Ένα πράγμα, μία ιδέα, μία σκέψη δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιδιότητες που εμείς δίνουμε σε αυτή. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο πράγμα μπορεί να προκαλεί εντελώς διαφορετικά συναισθήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να νευριάζει μαζί σου επειδή διαφωνείς με αυτό που πιστεύει. Κι αν το κάνει τότε δεν έχει καμία θέση στη ζωή σου.  


3. Γιατί δεν ζήτησες συγγνώμη
Δεν λέμε να μην αναγνωρίζεις τα λάθη σου. Λέμε ότι υπάρχουν και φορές που είναι περιττό. 

4. Για τις επιλογές σου στη ζωή
Ας πούμε ότι μετά το λύκειο, αποφάσισες να ακολοηθήσεις ένα εντελώς δικό σου δρόμο αντί να κάνεις αυτό που κάνουν όλοι. Ας πούμε ότι έφτιαξες κατευθείαν τη δική σου επιχείρηση, αντί να σπουδάσεις. Επειδή οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν τους άλλους με βάση τη δική τους ζωή, πιθανώς η πράξη σου να προκαλέσει ερωτηματικά. Όσο εσύ νιώθεις ότι επιλογές σου συμβαδίζουν με τα θέλω σου, αλήθεια, δεν είσαι υποχρεωμένη να δικαιολογηθείς σε κανένα γι' αυτές.  



5. Γιατί δεν είπες "ναι" όταν κάποιος σου ζήτησε να κάνεις κάτι
Συνήθως αυτός που λέει "όχι", αυτός που αρνείται ή διαμαρτύρεται όταν όλοι (ακόμα και άθελα τους) συμφωνούν, γίνεται αντιπαθητικός και δυσάρεστος. Παρόλα αυτά να θυμάσαι ότι είσαι άνθρωπος και (πρέπει να) έχεις τα όρια σου.

6. Για την εμφάνισή σου

Ξέρεις γιατί δεν οφείλεις εξηγήσεις για το αν πάχυνες, αδυνάτισες, έκοψες τα μαλλιά σου ή τα έβαψες πράσινα, έκανες τατουάζ ή φόρεσες ασημένιο κραγιόν;  Γιατί γεννήθηκες για να κάνεις αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου. Τέλος.

7. Γιατί είσαι single

Είναι από τις πιο ενοχλητικές ερωτήσεις που μπορεί να σου κάνει κάποιος: "Πως και είσαι μόνη;" ή "Δεν θα ήθελες να είσαι με κάποιον;". Ναι ξέρουμε, ο κόσμος ποτέ δεν θα καταλάβει ότι γίνεται να μην είσαι σε σχέση και να νιώθεις υπέροχα. 

8. Για τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις

Νομίζουμε πως δεν χρειάζεται καν να σχολιάσουμε κάτι παραπάνω σε αυτό. 

Αρχική ιδέα: ΠΗΓΗ






by vneos1987.blogspot

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Αινείας, ο μυθικός πρόγονος των Ρωμαίων ήταν λαθρομετανάστης . Προκάλεσε τον θαυμασμό των αντιπάλων του όταν φεύγοντας από την Τροία αντί για πολύτιμα αντικείμενα διάλεξε να μεταφέρει τον πατέρα του...

Ο Αινείας, γιος του Αγχίση και της θεάς Αφροδίτης, αν και ήταν ο δεύτερος στην ιεραρχία στρατηγός των Τρώων στον Τρωικό Πόλεμο, μετά τον Έκτορα, βρήκε περίοπτη θέση στην ιστορία ως ιδρυτής του γένους των Ρωμαίων. Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο, όταν η Τροία κυριεύτηκε από τους Έλληνες, επέτρεψαν στον Αινεία και στους συμπολεμιστές του, ως ανταμοιβή για τη γενναιότητά τους, να πάρουν μαζί τους φεύγοντας ό,τι μπορούσαν να σηκώσουν με τα χέρια τους. Τότε ο Αινείας σήκωσε τον ανήμπορο πατέρα του, Αγχίση στους ώμους του, αφήνοντας εμβρόντητους τους Αχαιούς που έβλεπαν τους υπόλοιπους να μεταφέρουν πολύτιμα αντικείμενα, που θα τα χρειάζονταν για να χτίσουν μια καινούρια ζωή. Έτσι του επέτρεψαν να πάρει και αυτός ό,τι άλλο επιθυμούσε αλλά και πάλι, πήρε μόνο οικογενειακά κειμήλια. Ο Αινείας είχε προτεραιότητα την οικογένεια και τις παραδόσεις και γι αυτό κέρδισε το σεβασμό των αντιπάλων του. Μαζί με τον τον μικρό του γιο Ασκάνιο και ορισμένους συντρόφους του έφυγαν από την φλεγόμενη πόλη. Κατά την φυγή όμως, ο Αινείας έχασε τη γυναίκα του Κρέουσα, κόρη του Πρίαμου. Όλοι επιβιβάστηκαν σε είκοσι πλοία και απέπλευσαν δίχως να ξέρουν πού πάνε. Έφτασαν στη Δήλο και όταν έδεσαν, ο ιερέας Άνιος τους είπε να αναζητήσουν την «αρχαία μητέρα» τους. Φτάνοντας στην Κρήτη, οι εφέστιοι θεοί που ήταν μαζί τους, τους είπαν ότι έπρεπε να ταξιδέψουν στη χώρα του προγόνου τους Δάρδανου, την Ιταλία. Ο στόλος ξεκίνησε το ταξίδι. Αφού αντιμετώπισαν, όπως ο Ιάσωνας, τις Αρπυίες, συνάντησαν την μάντη Έλενο. Τους συνέστησε να χτίσουν τη νέα τους πόλη εκεί που θα έβλεπαν μια λευκή γουρούνα να θηλάζει τα μικρά της. Οι ταξιδιώτες πέρασαν από τη Σκύλλα, τη Χάρυβδη και τους Κύκλωπες. Έφτασαν στη Σικελία, όπου ο πατέρας του Αινεία, Αγχίσης πέθανε. Μια καταιγίδα τους οδήγησε στην Τυνησία, όπου ο Αινείας συνήψε ερωτική σχέση με τη Διδώ, βασίλισσα της Καρχηδόνας. Αινείας και Διδώ Οι θεοί τον παρακίνησαν να συνεχίσει το ταξίδι του και ο Αινείας υπάκουσε. Έφτασε με τους συντρόφους του στην Ιταλία. Η αποβίβαση έγινε στην Κύμη, όπου συμβουλεύτηκαν τη Σίβυλλα κι έκοψαν το Χρυσό Κλαδί από δέντρο στις όχθες της λίμνης Αβέρνο. Έτσι άνοιξαν την είσοδο για τον Κάτω Κόσμο. Ο Αινείας συνάντησε τον πατέρα του ο οποίος του έδειξε τις ψυχές μελλοντικών διάσημων Ρωμαίων. Ο Αινείας, συνέχισε το ταξίδι του κατά μήκος της ιταλικής ακτής και ανέβηκε πλέοντας τον Τίβερη, όπου είδε την λευκή γουρούνα με τριάντα γουρουνάκια. Εκεί ο γιος του Αινεία, ο Ασκάνιος ίδρυσε μια πόλη η οποία ονομάστηκε «Άλμπα Λόνγκα», που σημαίνει «μακριά λευκή». Εκεί θα γεννιόντουσαν οι δίδυμοι Ρώμος και Ρωμύλος. Ο Αινείας επισκέφτηκε την γειτονική πόλη Παλλάντιο, που διοικούσε ο Εύανδρος ο οποίος του έδειξε την περιοχή όπου οι δίδυμοι θα ίδρυαν τη Ρώμη, σχεδόν 500 χρόνια αργότερα. Έπειτα από μάχες μεταξύ των Τρώων και των ντόπιων, οι δύο λαοί ενώθηκαν υπό την ηγεμονία του Αινεία, τον οποίο η μητέρα του Αφροδίτη έκανε αθάνατο ενώ λουζόταν σε ποτάμι....






by vneos1987.blogspot

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Νέο εργαλείο επεξεργασίας του DNA

Θα ενισχύσει τις προσπάθειες πρόληψης κληρονομικών και άλλων γενετικών παθήσεων
Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι ανέπτυξαν ένα βελτιωμένο «εργαλείο» επεξεργασίας του γονιδιώματος, που επιτρέπει την επιλεκτική και άμεση τροποποίηση και επιδιόρθωση μεμονωμένων «γραμμάτων» (βάσεων) στο ανθρώπινο DNA. Κάτι ανάλογο πέτυχε μια άλλη επιστημονική ομάδα με το συγγενικό και επίσης ζωτικό μόριο του RNA, χωρίς να απαιτείται έτσι επέμβαση στο γονιδίωμα. 

Τα μεμονωμένα γενετικά ελαττώματα ευθύνονται περίπου για τις μισές μεταλλάξεις που σχετίζονται με ασθένειες, από την εκ γενετής τύφλωση και τη δρεπανοκυτταρική αναιμία ως την κυστική ίνωση και διάφορες μεταβολικές διαταραχές. Ο νέος «επεξεργαστής βάσεων» (base editor) αναμένεται να διευκολύνει τις θεραπευτικές «χειρουργικές» παρεμβάσεις στο γονιδίωμα των ασθενών. 

Οι μηχανές 

Η μέθοδος βασίζεται σε μοριακές «μηχανές» πρωτεϊνών (ένζυμα), που είναι δυνατό να προγραμματισθούν κατάλληλα, ώστε να αναδιατάξουν τα άτομα μιας βάσης DNA, δημιουργώντας έτσι μια διαφορετική βάση μέσα στο γονιδίωμα των ζωντανών κυττάρων. Με αυτό τον τρόπο, μπορούν να αντικατασταθούν ξεχωριστά και επιλεκτικά και οι τέσσερις βάσεις του DNA, χωρίς να προξενηθεί ζημιά στο «μόριο της ζωής». Η διπλή έλικα του DNA αποτελείται από τέσσερις αζωτούχες χημικές βάσεις ή «γράμματα»: την αδενίνη (A), τη γουανίνη (G), την κυτοσίνη (C) και τη θυμίνη (Τ). Μέχρι τώρα οι επιστήμονες ήσαν ικανοί να μετατρέπουν τα ζεύγη βάσεων G-C σε Τ-Α. 

Τα ζεύγη 

Με τη νέα μέθοδο, που έχει την ονομασία "Adenine Base Editor" (ABE), είναι δυνατό να μετατραπούν επίσης τα ζεύγη Α-Τ σε G-C. Σχεδόν οι μισές από τις συνολικά περίπου 32.000 παθογόνες μεταλλάξεις σε κάποια βάση ή σε ζεύγος βάσεων αφορούν την μετατροπή ενός ζεύγους G-C σε Α-Τ. Η νέα τεχνική προσφέρει τη δυνατότητα να διορθωθεί το πρόβλημα, με την επαναφορά του ζεύγους A-T σε G-C. Με οδηγό ένα μόριο RNA και με τη βοήθεια μιας τροποποιημένης τεχνικής CRISPR-Cas9, η νέα μέθοδος αρχικά αναδιατάσσει τα άτομα στη βάση αδενίνη (Α), ώστε αυτή να μετατραπεί σε γουανίνη (G). Στη συνέχεια, τα κύτταρα καθοδηγούνται να ολοκληρώσουν και να μονιμοποιήσουν την αλλαγή, ώστε όλο το ζεύγος Α-Τ να γίνει G-C. To νέο γενετικό εργαλείο είναι πιο ακριβές από την τεχνική CRISPR. Όπως είπαν οι ερευνητές, «το CRISPR είναι σαν ψαλίδι, αλλά οι επεξεργαστές βάσεων μοιάζουν με μολύβια». 
Τα πειράματα έδειξαν ότι το νέο γενετικό εργαλείο δουλεύει τόσο σε κύτταρα βακτηρίων όσο και ανθρώπων. Στα ανθρώπινα κύτταρα μέχρι στιγμής η αποτελεσματικότητά του είναι της τάξης του 50%, δηλαδή μπορεί να διορθώσει την μετάλλαξη στις μισές περίπου περιπτώσεις. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο από άλλες μεθόδους επεξεργασίας των βάσεων του γονιδιώματος που υπάρχουν σήμερα, ενώ η νέα τεχνική δεν φαίνεται να έχει σχεδόν καθόλου ανεπιθύμητες παρενέργειες (π.χ. τυχαίες διαγραφές ή προσθήκες στο DNA). 

Η τεχνική 

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του κοινού με το ΜΙΤ Ινστιτούτου Broad, με επικεφαλής τον καθηγητή χημείας και μοριακής βιολογίας Ντέηβιντ Λίου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Nature», χρησιμοποίησαν τη νέα τεχνική για να θεραπεύσουν μια κληρονομική πάθηση που οδηγεί σε επικίνδυνη αύξηση των επιπέδου σιδήρου στο αίμα. Δήλωσαν πάντως ότι θα χρειασθούν περαιτέρω έλεγχοι για την ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της νέας τεχνικής, προτού αξιοποιηθεί κλινικά για τη θεραπεία γενετικών παθήσεων. 

Τροποποίηση του RNA 

Σε μια συναφή εξέλιξη, επιστήμονες στις ΗΠΑ τροποποίησαν την ισχυρή τεχνική γενετικής επεξεργασίας CRISPR, ώστε να είναι η εφικτή πλέον η τροποποίηση όχι μόνο του DNA αλλά και του «ξαδέρφου» του, του μορίου RNA, του «αγγελιαφόρου της ζωής», το οποίο μεταφέρει τις εντολές των γονιδίων για τη δημιουργία των πρωτεϊνών. Η τροποποίηση του RNA αντί του DNA, η οποία επιτρέπει να γίνονται μεταβολές στα προϊόντα των γονιδίων, χωρίς να αλλάζουν τα ίδια τα γονίδια, δίνει σημαντικά πλεονεκτήματα και πρόσθετες δυνατότητες για την θεραπεία των γενετικών παθήσεων, μέσω επέμβασης σε μεταλλάξεις που προκαλούνται στο επίπεδο του RNA. 

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον μοριακό βιολόγο Φανγκ Ζενγκ του Ινστιτούτου Broad των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και ΜΙΤ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Science», χρησιμοποίησαν τη νέα τεχνική για να θεραπεύσουν μια κληρονομική μορφή αναιμίας στα ανθρώπινα κύτταρα. Οι επιστήμονες ανέφεραν ότι η μέθοδός τους με την ονομασία REPAIR (RNA Editing for Programmable A to I Replacement), που τροποποιεί επιμέρους «γράμματα» του RNA, έχει αποτελεσματικότητα της τάξης του 20% έως 40%, αλλά σε μερικές περιπτώσεις αγγίζει και το 90%.




by vneos1987.blogspot

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017

Η ικανότητες του σόουμαν

Όταν πήρε το Νόμπελ Φυσικής το 1918 ο Μαξ Πλανκ άρχισε περιοδεία σε όλη τη Γερμανία. Οπουδήποτε τον καλούσαν, έδινε την ίδια διάλεξη πάνω στη νέα θεωρία της κβαντικής μηχανικής. Μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που ο σοφέρ του είχε μάθει απέξω το περιεχόμενο της ομιλίας του.
«Πρέπει να έχετε βαρεθεί, κύριε Πλανκ, να λέτε συνεχώς τα ίδια. Σας προτείνω στην προσεχή διάλεξη στο Μόναχο, να αλλάξουμε ρόλους. Θα καθίστε στην πρώτη σειρά, φορώντας το κασκέτο του σοφέρ. Θα είναι μια αλλαγή και για τους δυο μας. Τι λέτε;» Ο Πλανκ το βρήκε διασκεδαστικό και δέχτηκε την πρόταση. Ο σοφέρ του εκφώνησε τον συνηθισμένο του λόγο πάνω στην κβαντική μηχανική μπροστά σ’ ένα κοινό υψηλής κατάρτισης στη φυσική. Κάποια στιγμή ένας καθηγητής φυσικής σήκωσε το χέρι για να κάνει μια ερώτηση. Ο σοφέρ απάντησε: «Δεν φανταζόμουν ότι σε μια πόλη τόσο προηγμένη όσο το Μόναχο θα μου έκαναν μια τόσο απλή ερώτηση. Θα παρακαλέσω λοιπόν τον σοφέρ μου να απαντήσει».

Κατά τον Τσαρλι Μάνγκερ, έναν από τους καλύτερους επενδυτές στον κόσμο υπάρχουν δυο είδη γνώσης. Η αληθινή γνώση που απαιτεί χρόνο και διανοητική εργασία, κι αυτό που αποκαλεί γνώση του σοφέρ. Για τον Μάνγκερ, οι σοφέρ είναι άνθρωποι που παριστάνουν τους γνώστες. Έχουν μάθει να κάνουν το νούμερο τους. Διαθέτουν καταπληκτική φωνή ή ξέρουν να γίνονται πιεστικοί. Αλλά η ευφράδειά τους είναι άδειο κέλυφος.
Σήμερα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις την αυθεντική γνώση από τη γνώση του σοφέρ. Εκτός από τους παρουσιαστές της τηλεόρασης. Οι παρουσιαστές είναι ηθοποιοί. Τελεία και παύλα. Όλοι το ξέρουν. Κι όμως, πάντα ξαφνιάζομαι με τον σεβασμό που δείχνουν σ’ αυτούς τους μετρ έτοιμων φράσεων. Πληρώνονται χρυσάφι για να διευθύνουν συζητήσεις σε θέματα που τους ξεπερνούν.
Η διάκριση είναι λιγότερο προφανής στους δημοσιογράφους. Κάποιοι έχουν αποκτήσει γερές γνώσεις. Είναι συχνά οι πιο έμπειροι, αυτοί που έχουν ειδικευτεί σε συγκεκριμένα θέματα στο πέρασμα του χρόνου. Προσπαθούν να κατανοήσουν την πολυπλοκότητα ενός γεγονότος και να το παρουσιάσουν στο κοινό. Συνήθως γράφουν μακροσκελή άρθρα που εξετάζουν πλήθος περιπτώσεων και εξαιρέσεων.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι ανήκουν στην κατηγορία των σοφέρ. Γράφουν άρθρα για οποιοδήποτε θέμα, στο άψε σβήσε, βγάζοντάς τα από τα καπέλα τους σαν ταχυδακτυλουργοί ή, ακόμη χειρότερα, από το διαδίκτυο. Τα κείμενά τους είναι προκατειλημμένα, σύντομα και -συνήθως για να αντισταθμίσουν το άδειο κέλυφος- ειρωνικά.
Όσο μεγαλύτερη είναι μια επιχείρηση, τόσο οι απαιτήσεις για έναν διευθύνοντα σύμβουλο με ικανότητες σόουμαν μεγαλώνουν -πρέπει να είναι «επικοινωνιακός», όπως λέμε σήμερα. Δεν θέλουν έναν αφοσιωμένο, δουλευτή, λιγομίλητο, που κάνει τη δουλειά του με τη μεγαλύτερη σοβαρότητα° τουλάχιστον δεν τον θέλουν στην κορφή της επιχείρησης. Οι μέτοχοι και οι οικονομικοί συντάκτες πιστεύουν προφανώς ότι ένας σόουμαν πασχίζει να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.
Ο Γουόρεν Μπάφετ, συνέταιρος του Τσάρλι Μάνγκερ, χρησιμοποιεί μια εξαιρετική έκφραση: «circle of competence» -«κύκλος ικανότητας» («αρμοδιότητας», «δεξιότητας»). Ό,τι βρίσκεται μέσα στον κύκλο μας το καταλαβαίνουμε τέλεια. Σ’ αυτούς τους τομείς είμαστε ικανότατοι. Αλλά δεν καταλαβαίνουμε, ή καταλαβαίνουμε μόνο εν μέρει, ό,τι είναι απέξω. Εξού και το σλόγκαν του Γουόρεν Μπάφετ: «Γνωρίστε τον κύκλο των ικανοτήτων σας και μείνετε σ’ αυτόν. Δεν έχει σημασία το μέγεθός του. Αυτό που μετράει είναι να ξέρετε που σταματάει». Ο Τσάρλι Μάνγκερ προσθέτει: «Πρέπει να ανακαλύψετε τα ταλέντα σας. Αν δοκιμάσετε την τύχη σας έξω από τον κύκλο των δεξιοτήτων σας, θα κάνετε μια αξιοθρήνητη καριέρα. Σας το εγγυώμαι».
Συμπέρασμα: Μην έχετε εμπιστοσύνη στη γνώση του σοφέρ. Μην συγχέετε το φερέφωνο της επιχείρησης, τον σόουμαν, τον τηλεοπτικό παρουσιαστή, τον αερολόγο, τον καλό ομιλητή ή τον διασπορέα κλισέ μ’ εκείνον που έχει πραγματικές γνώσεις. Πως θα τον αναγνωρίσετε; Έχει ένα χαρακτηριστικό που τον διακρίνει. Εκείνος που ξέρει πραγματικά γνωρίζει τι ξέρει και τι δεν ξέρει. Αν βρεθεί έξω από τον κύκλο της αρμοδιότητάς του, είτε δεν λέει τίποτε είτε ομολογεί ότι δεν ξέρει. Ήρεμα, ακόμη και με κάποια υπερηφάνεια. Ενώ από τα στόματα των σοφέρ θα ακούσετε τα πάντα, αλλά ποτέ το «δεν ξέρω».


 
Η τέχνη της καθαρής σκέψης
ΡΟΛΦ ΝΤΟΜΠΕΛΛΙ


by vneos1987.blogspot

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Η Άγνωστη Ιστορία Εθισμού του Sigmund Freud στην Κοκαΐνη

Ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Sigmund Freud, είπε κάποτε πως τρεις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις προσγείωσαν διαδοχικά την ανθρωπότητα, αφαιρώντας της την προνομιακή, εγωκεντρική θεώρηση του σύμπαντος που είχε ως τότε. Πρώτα, είπε, ήρθε ο Κοπέρνικος, ο οποίος έδειξε ότι η Γη δεν ήταν παρά μια μικρή κουκίδα που περιστρεφόταν γύρω από τον ήλιο, μέσα σε μια ασύλληπτη απεραντοσύνη. Ύστερα, ο Δαρβίνος, που έδειξε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν το προνομιούχο δημιούργημα του Θεού, αλλά είχε προέλθει από τον πίθηκο, «υπονοώντας μια ζωώδη φύση μέσα του, που δεν μπορεί να εξαλειφθεί». Τέλος, έλεγε ο Freud, «η επιθυμία του ανθρώπου για μεγαλείο υφίσταται το τρίτο και πιο πικρό χτύπημα από τη σημερινή ψυχολογική έρευνα που προσπαθεί να αποδείξει στο "εγώ" του καθενός μας ότι δεν είμαστε καν κύριοι του ίδιου μας του οίκου, αλλά ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με τις ελάχιστες πληροφορίες για το τι συμβαίνει υποσυνείδητα στο ίδιο μας το μυαλό».

Αν όλα αυτά μοιάζουν με φλυαρίες ενός άνδρα που μόλις ήπιε μια τεράστια γραμμή κόκας, τότε μάλλον αυτό συμβαίνει, επειδή η ψυχανάλυση χρωστάει την εμφάνισή της στον παρατεταμένο πειραματισμό του Freud με την κοκαΐνη, η οποία τότε ήταν ένα ελεύθερα διαθέσιμο -αν και ακριβό- φάρμακο που μπορούσες να αγοράσεις χωρίς συνταγή. Όμως δεν επηρέασε μόνο την ψυχανάλυση –από την ανακάλυψη της «βασιλικής οδού προς το ασυνείδητο» στα όνειρα και τη θεραπεία που βασίστηκε σε αυτή, μέχρι τον ίδιο τον επιστημονικό κλάδο-, αλλά και τις μύτες όσων τη δοκίμασαν. Πράγματι, σύμφωνα με τον Dominic Streatfeild, συγγραφέα τουCocaine An Unauthorised Biography (εκδ. Picador), «Αν κάποιος μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για την εμφάνιση της κοκαΐνης ως "ψυχαγωγικό" φάρμακο, αυτός ήταν ο Freud».

Ενώ το να μασάς φύλλα κόκας ήταν βασικό στοιχείο της ζωής στις Άνδεις για αρκετές χιλιετίες, η κοκαΐνη δεν άντεχε στις μετακινήσεις και συντέθηκε για πρώτη φορά το 1855 από τον Freidrich Gaedcke, ο οποίος της έδωσε την ονομασία «ερυθροξυλίνη». Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1880, είχε αποκτήσει το πιο ευκολοπρόφερτο όνομα «κοκαΐνη», βελτιώθηκαν οι διαδικασίες καθαρισμού της και πλασαριζόταν ως θεραπεία για τα πάντα, από τις κατασκευάστριες φαρμακευτικές εταιρείες. Ο Freud έμαθε γι' αυτό το καινούριο θαυματουργό φάρμακο από το περιοδικό Therapeutic Gazette, ιδιοκτησίας Parke-Davis, τώρα θυγατρική της Pfizer, που κατέληξε να χορηγεί τον 28χρονο Freud με το ποσό των 24 δολαρίων (σχεδόν 21,5 ευρώ), για να προωθεί το προϊόν της. Η Merck επίσης έστειλε δείγματα στον φιλόδοξο νέο βοηθό ερευνητή νευροπαθολογίας του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Αρκεί να πούμε ότι αγκάλιασε το προϊόν με ενθουσιασμό από νωρίς.


Σε αυτήν τη φάση, ο Freud γυρόφερνε τη σημαντική ανακάλυψη που θα τον έκανε διάσημο, έχοντας ήδη μια-δυο μικρές επιτυχίες με μια μέθοδο χρώσης νευρικού ιστού και μια εργασία όπου υπέθετε το σημείο που πιθανόν βρίσκονταν οι όρχεις των χελιών. Πίστευε ότι η κόκα θα ήταν το εισιτήριό του για τη φήμη και τον πλούτο, που θα έδινε μια δόση λάμψης και διασημότητας στον μουχλιασμένο παλιό κόσμο της ακαδημαϊκής ιατρικής. Παρέλαβε την πρώτη του παρτίδα από το φαρμακείο Engels τον Απρίλιο του 1884 και αμέσως ξεκίνησε να πειραματίζεται ανιδιοτελώς - τα πάντα για την επιστήμη.
Ο Freud ενστερνίστηκε την άποψη ότι η μύτη ήταν ένας μικρόκοσμος του σώματος και οποιαδήποτε πάθηση μπορούσε να θεραπευτεί βρίσκοντας το αντίστοιχο σημείο στη μύτη και βάζοντας κοκαΐνη εκεί.
Τόσο οι σωματικές όσο και οι ψυχολογικές επιπτώσεις ήταν άμεσα ελκυστικές και ο Freud περιέγραψε πως είχε ξεκινήσει να παίρνει κοκαΐνη, «για την κατάθλιψη και τη δυσπεψία, με τεράστια επιτυχία» (επισημαίνοντας πέραν κάθε αμφιβολίας ότι οι παρενέργειες ήταν πιο ενδιαφέρουσες απ' ό,τι του Gaviscon). Ως το τέλους του χρόνου, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Über Coca», όπου περιγράφει «μια υπέροχη διέγερση» στην αρχή και «διαρκή ευφορία», ενώ σημειώνει τη μείωση της κούρασης και της πείνας.
Ωστόσο, ο Freud μάλλον δεν έπεσε τόσο διάνα όσον αφορούσε τις εθιστικές ιδιότητες και επιπτώσεις της κοκαΐνης, όταν έγραφε, «Μου φαίνεται αξιοσημείωτο –και το διαπίστωσα στον εαυτό μου και σε άλλους που ήταν ικανοί να κρίνουν κάτι τέτοιο- ότι η πρώτη δόση ή ακόμη και επαναλαμβανόμενες δόσεις κόκας δεν δημιουργούν ψυχαναγκαστική επιθυμία για περαιτέρω χρήση. Αντιθέτως, δημιουργείται σίγουρα μια αδιάφορη αποστροφή» -καμία σχέση με τα απεγνωσμένα μηνύματα που στέλνεις στις πέντε τα ξημερώματα, για να βρεις λίγη κόκα, μισώντας τον εαυτό σου τη στιγμή που το κάνεις.

Ίσως η απουσία εξάρτησης που φαντάστηκε ο καλός γιατρός οφειλόταν στο ότι ποτέ δεν έφτασε στην τελευταία δόση, που εξασφάλιζε δωρεάν. Ποτέ δεν πρέπει να είχε φτάσει σε φάση ξενερώματος. «Αν κάποιος δουλεύει εντατικά υπό την επήρεια της κόκας, μετά από τρεις με πέντε ώρες υπάρχει μια μείωση του αισθήματος ευεξίας και μια επιπλέον δόση είναι απαραίτητη, για να καταπολεμηθεί η κούραση».


Ο Freud σύντομα ξεκίνησε να στέλνει δείγματα σε φίλους συναδέλφους, αναφέροντας την πιθανή χρήση της ως πνευματικό διεγερτικό, θεραπεία για το άσθμα και διατροφικές διαταραχές, ως αφροδισιακό (είναι να αναρωτιέται κανείς αν το διάσημο ενδιαφέρον του Freud για τον σεξουαλικό φετιχισμό αποκρυσταλλώθηκε κατά τη διάρκεια ενός τετράωρου μαραθώνιο αυνανισμού μετά από χρήση κόκας) και ως θεραπεία για τον εθισμό στη μορφίνη και το αλκοόλ (πράγμα ανησυχητικό). Τη σύστησε στον Ernst von Fleischl-Marxow, έναν φίλο του φυσιολόγο που έπαιρνε μορφίνη για τον χρόνιο πόνο που είχε στον αντίχειρα, όπου τραυματίστηκε, όταν έκανε τομή σε ένα πτώμα. Αντί να εξουδετερώσει τον εθισμό του, του πρόσθεσε άλλον έναν: Ο Fleischl-Marxow σύντομα βρέθηκε να ξοδεύει 6.000 μάρκα (περίπου 3.050 ευρώ) τον μήνα για τον εθισμό του και πέθανε επτά χρόνια αργότερα, στα 45.
Μια πιο πετυχημένη ιατρική εφαρμογή ανακαλύφθηκε από έναν οφθαλμίατρο φίλο του, τον Karl Koller, που ήταν ο πρώτος που διαπίστωσε ότι το μούδιασμα που επέφερε η κοκαΐνη μπορεί να ήταν χρήσιμο ως τοπικό αναισθητικό σε εγχειρίσεις ματιών. Όμως ο Koller δεν απέκτησε το ίδιο ενδιαφέρον για το ναρκωτικό, όπως ο Freud, κάτι που το γνωρίζουμε, καθώς ένα αχρησιμοποίητο δείγμα βρέθηκε το 1995 μέσα σε μερικά χαρτιά του που φυλάσσονται στο αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Ο Freud σίγουρα θα είχε γλείψει το τελευταίο σακουλάκι.
«Με βλέπω ως χιονάνθρωπο, με καρότο για μύτη, σε ένα τεράστιο χωράφι με απάτητο χιόνι, το οποίο ξαφνικά λιώνει και μετά λιώνω κι εγώ, και η μύτη μου πέφτει και μένω με ένα συναίσθημα βαθύ κενού»
Ο ζήλος με τον οποίο οι συνάδελφοι του Freud πειραματίζονταν με αυτήν την πανάκεια σε μορφή πούδρας ήταν τέτοιος που τα πράγματα αργά ή γρήγορα θα γίνονταν λίγο επικίνδυνα – οι ιδέες για θαυματουργές θεραπείες ήταν λίγο τραβηγμένες. Ο Δρ Wilhelm Fleiss, ένας Γερμανός ωτορινολαρυγγολόγος, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Η σχέση ανάμεσα στη μύτη και τα γυναικεία σεξουαλικά όργανα», όπου διατύπωνε την υπόθεση ότι η μύτη ήταν ένας μικρόκοσμος του σώματος και οποιαδήποτε πάθηση μπορούσε να θεραπευτεί βρίσκοντας το αντίστοιχο σημείο στη μύτη και βάζοντας κοκαΐνη εκεί, μια θεωρία την οποία ο Freud ενστερνίστηκε τόσο ένθερμα που στο τέλος χρειαζόταν εγχειρίσεις, για να ξεβουλώσει τη μύτη του, όπως και ο Fleiss.
Ενώ προσπαθούσαν να θεραπεύσει μια γυναίκα από υστερία –μία νεύρωση που πίστευαν ότι προέρχεται από τον κόλπο- ο Freud και ο Fleiss τα έκαναν θάλασσα στην εγχείριση και παραλίγο να σκοτώσουν την ασθενή που αργότερα έμεινε στην αιωνιότητα ως «Irma» στην Ερμηνεία των Ονείρων (εκδ. Επίκουρος) όπου ο Freud παρουσιάζει επιφανειακά ένα επεισόδιο για το οποίο σήμερα θα ατιμωνόταν, θα έχανε την άδειά του και ίσως να αντιμετώπιζε μηνύσεις και φυλακή.
Αντίθετα, o Ferud ασχολούνταν αναλυτικά με τις ποικίλες θεωρίες που έθεταν τα θεμέλια της ψυχανάλυσης –έννοιες όπως το εκείνο, το εγώ και το υπερεγώ, η λίμπιντο ως ελεύθερη σεξουαλική ενέργεια, το οιδιπόδειο σύμπλεγμα- παρέχοντας ταυτόχρονα τεράστιες ποσότητες κοκαΐνης σε μεσοαστούς νευρωτικούς βιεννέζους που έρχονταν να τον συναντήσουν, για να του μιλήσουν ασταμάτητα για τα προβλήματά τους, τα οποία πάντα, όπως πίστευε ο Freud, κατέληγαν να είναι οι γονείς τους και η δική τους δυσκολία προσαρμογής στις μεγαλοαστικές νόρμες (που έτσι παρέμειναν ανέγγιχτες, καθιστώντας την ψυχανάλυση καπιταλιστικό επιστημονικό κλάδο).
Το Anti - Oedipus (εκδ. Bloomsbury Publishing PLC), το κατηγορώ των Gilles Deleuze και Felix Guattari για την ψυχανάλυση, παρουσιάζει τρία κομμάτια της καριέρας του Freud: αρχικά, υπάρχει «το εξερευνητικό, πρωτοποριακό, επαναστατικό στοιχείο», με το οποίο ανακαλύφθηκε η ελεύθερη επιθυμία της λίμπιντο. Έπειτα, είναι ο κλασικιστής Freud, που επιβάλει τον οιδιπόδειο μύθο στην παλλόμενη μηχανή του ασυνείδητου, παγιδεύοντας την επιθυμία στην οικογένεια. Τέλος, υπάρχει ο θεραπευτής Freud, που κατασκεύασε την «ατελείωτη θεραπεία, μέσω της ομιλίας». Ήταν «ένας φανταστικός Χριστόφορος Κολόμβος, ένας λαμπρός αστός αναγνώστης του Goethe, του Shakespeare και του Σοφοκλή, ένας μεταμφιεσμένος Al Capone».
Το ειδύλλιο του Freud σταμάτησε ξαφνικά το 1896, τη μέρα μετά την κηδεία του πατέρα του, ενώ ήταν 12 χρόνια σκλάβος της «λευκής κυρίας».    
Οι Deleuze και Guattari, όμως, δεν ήξεραν ότι μια θεραπεία που αντέγραφε τη δομή του εθισμού –και η οποία βασιζόταν στην πεμπτουσία του παραληρήματος του κοκάκια, τους εγωκεντρικούς μονόλογους- τροφοδοτούνταν από τη la coca loca. Ήταν πράγματι απάτη, αν και περισσότερο θύμιζε Al Pacino (στον Σημαδεμένο) παρά Al Capone.
Παρά τη διαρκή δημοφιλία του σε όσους είχαν το εισόδημα να αναλώνονται σε σολιψιστικές κουβέντες, σήμερα πολλοί θεωρούν την ψυχανάλυση ως απαξιωμένο κλάδο. Οι επικριτές της πάντα τη θεωρούσαν ψευδοεπιστήμη (ο ίδιος ο Freud είχε την ελπίδα τα περίτεχνα θεωρητικά κατασκευάσματά του να τα αποδείξει αργότερα η νευρολογία), ακόμη και προτού έρθει στο φως ο μεγάλος εθισμός του πατέρα της ψυχανάλυσης στην κόκα – που μερικοί θεωρούν χρήση και όχι εθισμό. Οι σκεπτικιστές επικαλούνται την επιρροή της κοκαΐνης στο κορυφαίο έργο του, τηνΕρμηνεία των Ονείρων, για την οποία το πρότυπο φαίνεται να είναι η πυρετώδης ονειροπόληση και οι ελεύθεροι συνειρμοί που προκαλούσε η κόκα. «Με βλέπω ως χιονάνθρωπο, με καρότο για μύτη, σε ένα τεράστιο χωράφι με απάτητο χιόνι, το οποίο ξαφνικά λιώνει και μετά λιώνω κι εγώ, και η μύτη μου πέφτει και μένω με ένα συναίσθημα βαθύ κενού […]. Έχει να κάνει με το άγχος για τη γονιμότητα: το καρότο είναι το πέος σου».
Το ειδύλλιο του Freud σταμάτησε ξαφνικά το 1896, τη μέρα μετά την κηδεία του πατέρα του, ενώ ήταν 12 χρόνια σκλάβος της «λευκής κυρίας». Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ο ίδιος θα το ερμήνευε ως απλή σύμπτωση, αν και όντως σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς μπορεί να είχε εξελιχθεί η ιστορία του ευρωπαϊκού πνεύματος αν ο Freud δοκίμαζε και άλλα ψυχαγωγικά ναρκωτικά, που πλέον έχουν απαγορευτεί.
Για πληροφορίες σχετικά με τον εθισμό στα ναρκωτικά, σας συστήνουμε να επικοινωνήσετε με επίσημους φορείς όπως το ΚΕΘΕΑ και τον ΟΚΑΝΑ.


by vneos1987.blogspot

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Ο δρόμος προς την δύση



▼Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ

Ντοκιμαντέρ 2003 | Έγχρ. | Διάρκεια: 78'


Ελληνική ταινία, σκηνοθεσία Κυριάκος Κατζουράκηςμε τους: Κάτια Γέρου


O εικαστικός Κυριάκος Κατζουράκης καταγράφει τις μαρτυρίες κάποιων από τις χιλιάδες των λαθρομεταναστών της Αθήνας και αφουγκράζεται τα όνειρα και τους εφιάλτες τους. Παράλληλα, τέμνει την αφήγηση με τη φιξιόν ιστορία μιας Ρωσίδας (θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης), που ψάχνει μια φίλη μέσα στην πόλη. Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.


The way to the west from kyriakos katzourakis on Vimeo.

by vneos1987.blogspot

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Φίλος



Φίλος


Ο καλύτερος μου φίλος είναι το μυαλό.

Μου μιλά όλη την ώρα και τον αγαπώ.

Μ αρέσει που φλυαρεί και μονολογεί.

Μ αρέσει που κρίνει κάθε μου επιλογή.

Μ αρέσει που δεν με αδικεί και με αγαπά.

Φίλο σαν και αυτό δεν έχω γνωρίσει ξανά.

Γνωρίζω τα πάντα για αυτόν και αυτός τα πάντα για μένα.

Ο μοναδικός μου φίλος είναι το μυαλό.

Με αγαπά έτσι όπως είμαι και δεν μου ζητά πολλά .

Μακάρι να σε γνώριζα από παλιά.



Βασίλης  Λ

by vneos1987.blogspot